Ben keek me aan. « Je hoeft geen antwoord te geven. »
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik moet het hem horen zeggen.’
Ik nam het telefoontje aan.
‘Hannah?’ Marks stem klonk als een schim van zijn vroegere arrogantie. Hij klonk dun en gebroken.
‘Wat wil je, Mark?’
‘Ik… ik wilde mijn excuses aanbieden,’ siste hij. ‘Ik weet dat het nu niets meer betekent. Maar ik riskeer tien tot vijftien jaar. Claire verliet me zodra het geld op was. Ze heeft tegen me getuigd om een lagere straf te krijgen.’
‘Poëtische gerechtigheid,’ zei ik koeltjes.
‘Ik wilde gewoon… ik wilde dat je het wist,’ stamelde hij. ‘Ik hield echt van je, in het begin. Voordat de hebzucht het overnam. Echt waar.’
Ik sloot mijn ogen en voelde de laatste draad breken. « Nee, Mark. Je vond het heerlijk hoe makkelijk ik te bedriegen was. Je hield van de veiligheid die ik bood. Jij weet niet wat liefde is. »
“Hannah…”
« Tot ziens, Mark. Bel hier niet meer. »
Ik hing de telefoon op. De stilte die volgde was niet zwaar; ze was vredig.
Ik keek naar Ben, die me bezorgd aankeek.
‘Is het voorbij?’ vroeg hij.
Ik liep naar hem toe en nam zijn ruwe handen in de mijne. « Ja. Het is eindelijk voorbij. »
Ben glimlachte en greep in zijn zak. « Goed zo. Want ik heb dit al een maand bij me, in afwachting van wat er zou gebeuren. »
Hij ging midden in mijn woonkamer op één knie zitten. Hij haalde een eenvoudige, elegante ring tevoorschijn.
“Hannah Miller, ik beloof je dat ik nooit tegen je zal liegen. Ik beloof dat we samen een leven zullen opbouwen, niet ten koste van jou. Wil je met me trouwen?”
De tranen stroomden over mijn gezicht – niet de hete tranen van het vliegveld, maar koele, reinigende tranen van vreugde.
‘Ja,’ fluisterde ik. ‘Ja.’
