Vijf jaar later.
De winterwind gierde vanaf Lake Michigan, maar binnen in ons huis was het warm.
Ik zat op het kleed en keek hoe mijn driejarige dochter, Clara, bouwblokken op elkaar stapelde. Ze had Bens ogen en mijn vastberadenheid.
« Hoger, mama! » gilde ze.
‘Pas op, anders valt hij om,’ lachte ik, terwijl ik haar hielp de toren stabiel te houden.
Mijn leven was onherkenbaar vergeleken met de puinhoop van vijf jaar geleden. The Second Chapter was uitgebreid naar drie locaties. Ik had een memoire geschreven over mijn financiële en emotionele herstel, dat een bescheiden bestseller was geworden en andere vrouwen hielp hun bezittingen en hun hart te beschermen.
Ben kwam binnenlopen en schudde de sneeuw van zijn jas. Hij rook naar dennen en frisse lucht. Hij kuste me op mijn hoofd en tilde Clara op, waarop ze een gilletje van plezier slaakte.
‘Een brief voor jou,’ zei hij, terwijl hij een envelop op de salontafel gooide. ‘Uit Canada.’
Ik stond even verstijfd. Het was een bericht van Marks moeder.
