De terminal van O’Hare International Airport was een kakofonie van gehaaste afscheiden en enthousiaste begroetingen, een symfonie van doorreis die normaal gesproken avontuur aankondigde. Voor mij was het het toneel voor een minutieus geënsceneerde tragedie.
Ik stond vlak bij de veiligheidscontrole, de hand van mijn man stevig vastgeklemd alsof het mijn reddingsboei was die ik doodsbang was los te laten. De tranen stroomden over mijn gezicht, heet en oncontroleerbaar, en vervaagden het steriele tl-licht tot een soort sterrenhemel.
‘Mark,’ stamelde ik, mijn stem trillend van een verdriet dat maar half gespeeld was. ‘Moet je echt twee hele jaren weg zijn?’
Mark Evans, de man aan wie ik de afgelopen vijf jaar van mijn leven had gewijd, strekte zijn hand uit en veegde voorzichtig een traan van mijn wang. Zijn uitdrukking was een meesterwerk van tegenzin. « Hannah, schat, je weet hoe cruciaal dit project is voor mijn carrière. De uitbreiding in Toronto is de grootste stap van het bedrijf in tien jaar. Twee jaar zullen zo voorbijvliegen, beloof ik. »
Hij trok me in een omhelzing, zijn kin rustend op mijn hoofd. Ik begroef mijn gezicht in zijn borst en inhaleerde de geur van zijn dure eau de cologne – een geur die ik nu associeerde met verraad.
‘Ik zal je elke dag videobellen,’ fluisterde hij geruststellend, terwijl hij me op mijn rug klopte. ‘Lieve meid. Ik zal je ook missen. Maar denk aan de toekomst. Als ik terugkom als vicepresident, hebben we eindelijk genoeg geld om een aanbetaling te doen voor dat huis in Lincoln Park. Dat huis met die tuin waar je altijd al van gedroomd hebt.’
De aankondiging van het instappen galmde door de hal, een metalen stem bezegelde ons afscheid. Mark kuste me op mijn voorhoofd, een langdradig, theatraal gebaar. « Wacht even op me, Hannah. »
‘Ja,’ snikte ik.
Ik stond als aan de grond genageld toe te kijken hoe zijn brede rug door de veiligheidscontrole verdween. Hij keek niet om. Zodra zijn figuur achter de matglazen scheidingswanden verdween, verdween ook de huilende vrouw in de hoek.
Ik strekte mijn rug. Ik pakte een zakdoekje uit mijn tas, veegde mijn ogen droog en haalde diep adem om tot rust te komen. Het masker was afgevallen.
Ik draaide me om en liep vastberaden het vliegveld uit, mijn hakken tikten met een scherp, agressief ritme op het linoleum.
Achterin de Uber zag ik de vertrouwde skyline van Chicago voorbijtrekken. De chauffeur, een vriendelijke oudere man, wierp me een blik toe in de achteruitkijkspiegel.
‘Breng je iemand weg?’ vroeg hij vriendelijk.
Ik knikte en staarde naar de grijze snelweg.
‘Je ziet er verdrietig uit. Vriendje? Echtgenoot?’
‘Mijn man,’ antwoordde ik zachtjes. ‘Hij is al lange tijd weg.’
De chauffeur zuchtte en schudde zijn hoofd. « Het is moeilijk voor jonge stellen tegenwoordig, die voor hun salaris uit elkaar moeten leven. Maar maakt u zich geen zorgen, juffrouw. Een goed mens keert altijd terug naar huis. »
Ik wist een flauwe, flinterdunne glimlach te produceren. « Je hebt gelijk. Een goed mens doet dat. »
Maar Mark was geen goed mens.
Toen ik bij ons appartement aankwam, voelde de stilte niet eenzaam aan; het voelde als de stilte voor de storm. Ik trapte mijn hakken uit en liep op blote voeten naar de woonkamer, waar ik neerplofte op de zachte bank die we samen hadden uitgekozen. Ik pakte mijn telefoon uit mijn tas en opende mijn bankapp.
Daar stond het dan. Het bedrag dat onze hele spaarpot vertegenwoordigde, het resultaat van vijf jaar zuinigheid en hard werken.
$650.482,17.
