Precies op dat moment kwam Ben binnenstormen. Hij moet zich zorgen hebben gemaakt toen ik zijn telefoontje niet beantwoordde.
‘Hannah, gaat het goed met je?’ vroeg hij, terwijl hij voor me ging staan om me tegen de man te beschermen. ‘Meneer, wat het probleem ook is, we kunnen het rustig bespreken.’
‘Wie bent u?’ vroeg de man zelden.
‘Ik ben Hannahs vriend,’ zei Ben. ‘Wat betreft de schuld die je noemde, die kunnen we via de rechter oplossen. Als je doorgaat met ruzie maken, bel ik de politie.’
De man keek ons aan, en vervolgens de andere klanten in de winkel. Uiteindelijk snoof hij. « Goed, dan zien we jullie wel in de rechtbank. » Hij draaide zich om en vertrok.
Ben deed de deur dicht en sloeg zijn armen om me heen. « Je moet doodsbang zijn geweest. »
Ik leunde in zijn armen, mijn hart bonkte in mijn keel. Ik hield me groot, maar eigenlijk was ik bang. ‘Ik ben zo blij dat je er bent,’ fluisterde ik.
‘Stomme meid, ik zei toch dat ik je zou beschermen,’ zei hij, terwijl hij me zachtjes op mijn rug klopte.
‘Wat was dat nou met die schuld?’ vroeg hij.
Ik vertelde hem over het telefoontje van de politie. Nadat hij het had aangehoord, fronste Ben zijn wenkbrauwen. ‘Die klootzak, Mark. Wat heeft hij nog meer gedaan? Ik had geen idee.’
Ik zuchtte. « Ik dacht dat ik na de scheiding klaar met hem zou zijn. Dit had ik nooit verwacht. »
‘Maak je geen zorgen,’ zei Ben. ‘Ik ga morgen met je mee naar je advocaat. Jullie zijn gescheiden en jullie bezittingen zijn wettelijk verdeeld. Zijn criminele activiteiten en schulden in Canada hebben niets met jou te maken.’
Ik knikte, maar een gevoel van ongemak bleef hangen.
Die nacht kon ik niet slapen. De woorden van de politieagent bleven maar door mijn hoofd spoken. Meneer Evans had gezegd dat hij nooit van me had gehouden, dat hij alleen met me getrouwd was om wat? Om mijn geld te stelen. Of was er een ander motief?
Ik besefte plotseling dat ik vanaf het allereerste begin misschien slechts een pion was geweest in zijn uitgekiende spel.
De volgende dag ging Ben met me mee naar juffrouw Davis. Nadat ze het hele verhaal had gehoord, slaakte ze een zucht van verlichting.
« Mevrouw Miller, u hoeft zich niet al te veel zorgen te maken. Ten eerste zijn u en meneer Evans gescheiden en zijn uw bezittingen wettelijk verdeeld. Ten tweede wordt volgens het huwelijksrecht een schuld die door één van de echtgenoten op eigen naam is aangegaan en die niet bestemd is voor de dagelijkse behoeften van het gezin, niet beschouwd als een gezamenlijke huwelijksschuld, tenzij de schuldeiser kan bewijzen dat de schuld is gebruikt voor gezamenlijk wonen, een gezamenlijke onderneming of gebaseerd is op de wederzijdse instemming van beide echtgenoten. »
‘En hoe zit het met die 5 miljoen dollar waar die man het over had?’ vroeg ik.
« Hij moet bewijs leveren dat de schuld is ontstaan tijdens jullie huwelijk en is gebruikt voor jullie gezamenlijke levensonderhoud, » zei mevrouw Davis. « Gezien zijn reactie kan hij dat bewijs waarschijnlijk niet leveren. »
“En wat te denken van wat de politie zei – dat een deel van het geld dat Mark gebruikte om het appartement in Canada te kopen afkomstig was van zijn illegale activiteiten? Dat pand was al verdeeld in de scheidingsregeling, waarbij de helft aan jou is toegewezen.”
‘Klopt,’ zei mevrouw Davis, terwijl ze het eerdere vonnis doornam. ‘Als de politie het in beslag wil nemen, moeten ze bewijzen dat u op de hoogte was van de illegale activiteiten en eraan hebt deelgenomen. Anders is uw aandeel in het eigendom, als derde partij te goeder trouw, wettelijk beschermd.’
Toen ik dit hoorde, voelde ik eindelijk een golf van opluchting.
Maar mevrouw Davis voegde eraan toe: « U moet echter wel voorbereid zijn. De zaak van meneer Evans is behoorlijk ernstig en er kunnen andere schuldeisers zijn die u zullen aanspreken. Ik raad u aan al uw documenten te bewaren, inclusief de echtscheidingsakte en de overeenkomst over de verdeling van de bezittingen. Als iemand u lastigvalt, bel dan onmiddellijk de politie. »
Ik knikte. « Ik begrijp het. Dank u wel, mevrouw Davis. »
Toen we het advocatenkantoor uitliepen, pakte Ben mijn hand vast. « Wees niet bang. Ik ben er voor je. »
Ik keek hem aan, en een golf van warmte overspoelde me.
In de weken die volgden, kwamen er meer mensen aan mijn deur die beweerden Marks schuldeisers te zijn. Sommigen hadden schuldbewijzen, anderen bankafschriften. Ze zeiden allemaal dat Mark hen geld schuldig was en eisten dat ik betaalde.
Op advies van mevrouw Davis vroeg ik elk van hen om bewijs te leveren dat de schuld tijdens ons huwelijk was aangegaan en voor ons gezamenlijke levensonderhoud was gebruikt. Geen van hen kon dat. De meeste leningen waren na onze scheiding afgesloten en sommige schuldbewijzen waren overduidelijk vervalsingen.
Ik documenteerde alles en gaf het aan mevrouw Davis om af te handelen, maar de problemen hadden toch een grote impact op mijn leven. De omzet van de koffiezaak leed eronder omdat er steeds mensen kwamen om overlast te veroorzaken en klanten weg te jagen. Mijn humeur zakte in en ik was constant gespannen, bang voor nieuwe problemen.
Ben zag mijn verdriet en was er kapot van.
‘Hannah, waarom verhuizen we de winkel niet naar een nieuwe locatie?’ stelde hij voor. ‘Of misschien sluiten we hem een tijdje, nemen we een pauze en heropenen we hem als dit allemaal voorbij is.’
Ik schudde mijn hoofd. « Nee, ik kan niet toestaan dat Marks rotzooi mijn leven verpest. Ik heb zo hard gewerkt om te komen waar ik nu ben. Ik kan niet opgeven. »
‘Geen gezeur,’ zei ik vastberaden. ‘Hij heeft me al eens pijn gedaan. Ik laat hem niet kapotmaken wat ik nu heb.’
Ben keek me vol bewondering aan. « Oké, ik steun je, maar je moet me beloven dat je het me laat weten als je in de problemen komt die je niet aankunt. »
“Ik beloof het.”
Een maand later kwam er eindelijk een doorbraak. Er kwam nieuws van de Canadese politie. Marks zaak was duidelijk. Hij was inderdaad schuldig aan grootschalige beleggingsfraude en verduistering en zou zware straffen krijgen. De politie bevestigde ook dat ik niet op de hoogte was van zijn illegale activiteiten en in feite een van zijn slachtoffers was. Daarom zouden de bezittingen die mij in de scheidingsregeling waren toegewezen niet in beslag worden genomen.
Toen ik dit nieuws hoorde, haalde ik eindelijk opgelucht adem. Mevrouw Davis had de problemen met de schuldeisers ook via een gerechtelijke procedure opgelost. Alle schulden werden bevestigd als Marks persoonlijke schulden en hadden niets met mij te maken. Langzamerhand verdwenen de lastpakken en de zaken in de koffiezaak normaliseerden zich. Mijn leven kwam eindelijk weer op de rails.
Maar ik wist dat deze ervaring me een belangrijke les had geleerd. Ik dacht dat een scheiding een schone lei zou zijn, maar iemands verleden vindt altijd wel een manier om het heden te beïnvloeden. Ik moest voorzichtiger en alerter zijn in mijn leven.
Diezelfde nacht belde de politie van Toronto me opnieuw.
« Juffrouw Miller, meneer Evans wil u graag iets zeggen. Wilt u luisteren? »
Ik aarzelde even. « Oké. »
Marks stem klonk zwak en broos aan de lijn.
“Hannah.”
‘Ga je gang. Ik luister,’ zei ik kalm.
‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Ik weet dat ik je onrecht heb aangedaan. Ik heb zoveel vreselijke dingen gedaan.’
Ik bleef stil en wachtte tot hij verder zou praten.
‘De waarheid is dat ik vanaf het begin met een bijbedoeling met je getrouwd ben.’ Marks stem klonk vol spijt. ‘Ik zag hoe naïef en aardig je was, en ik zag je stabiele inkomen. Ik wilde je gebruiken om je geld te gebruiken voor mijn investeringen, voor mijn bedrijf.’
Het voelde alsof mijn hart met een naald werd doorboord. Ik had het wel vermoed, maar het deed toch pijn om hem het te horen toegeven.
‘Ik dacht dat ik succesvol zou zijn,’ zei hij. ‘Ik dacht dat ik veel geld kon verdienen en jullie daarmee een beter leven kon geven. Maar ik had het mis. Ik was te hebzuchtig. Ik had me niet met illegale fondsenwerving moeten inlaten. Ik had niet zoveel mensen moeten bedriegen.’
‘En hoe zit het met Clare?’ vroeg ik.
‘Clare? Zij was ook een slachtoffer,’ zei Mark met een wrange lach. ‘Ze dacht dat ik rijk was. Ze was bij me voor het geld. Toen ze erachter kwam dat ik een oplichter was, is ze weggegaan.’
Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem.
‘Hannah, ik weet dat sorry zeggen nu zinloos is,’ zei Mark. ‘Ik wilde je alleen vertellen dat ik, ondanks mijn aanvankelijke motieven, gedurende onze vijf jaar samen echt van je hield, maar dat ik te hebzuchtig en te onbezonnen was en alles heb verwoest.’
Ik opende mijn ogen en zei kalm: « Mark, weet je wat ik het meest haat? Het is niet dat je mijn geld hebt gestolen. Het is dat je met mijn gevoelens hebt gespeeld. Vijf jaar lang beschouwde ik je als de belangrijkste persoon in mijn leven. Ik vertrouwde je, was van je afhankelijk, hield van je. En jij? Jij behandelde me als een werktuig, een pion die gebruikt kon worden. »
‘Ik weet het.’ Zijn stem klonk vol pijn.
‘Maar ik moet je ook bedanken,’ zei ik. ‘Bedankt dat je me je ware aard hebt laten zien, dat je me de kans hebt gegeven om mijn verlies op tijd te nemen. Zonder jou had ik misschien mijn hele leven doorgebracht als dat naïeve, makkelijk te bedriegen meisje.’
“Hannah—”
‘Dit is de laatste keer dat we met elkaar praten,’ onderbrak ik hem. ‘Vanaf nu gaan we onze eigen weg. Ik hoop dat je nadenkt over je daden in de gevangenis en een beter mens wordt.’
Daarmee hing ik de telefoon op.
Na het telefoongesprek zat ik een paar dagen op de bank. Ben kwam naast me zitten.
Ben je nog steeds verdrietig?
Ik schudde mijn hoofd. « Niet verdrietig, alleen een beetje spijtig. »
“Waar heb je spijt van?”
‘Ik heb spijt van die vijf jaar. Ik heb spijt dat ik ooit van zo iemand heb gehouden die het niet waard was,’ zei ik. ‘Maar ik heb geen spijt van de ervaring zelf. Het heeft me laten groeien. Het heeft me sterker gemaakt.’
Ben pakte mijn hand. ‘Weet je wat ik het meest in je bewonder, Hannah? Je veerkracht. Je hebt zoveel pijn doorstaan, maar je hebt je er niet door laten breken. In plaats daarvan ben je onafhankelijker en moediger geworden.’
Ik keek hem aan en een golf van warmte verspreidde zich door mijn hart.
‘Ben, bedankt dat je me door dit alles heen hebt gesteund,’ zei ik. ‘Ik denk niet dat ik het zonder jou had gered.’
‘Stomme meid. We zijn een stel. Daarvoor ben ik hier,’ zei hij. ‘En ik zou jou moeten bedanken dat je me de kans geeft om voor je te zorgen, om van je te houden.’
Die avond hebben we lang gepraat. We spraken over het verleden, het heden en de toekomst. Ben zei dat hij met me wilde trouwen, dat hij me een thuis wilde geven. Ik zei dat ik dat wel wilde, maar dat ik tijd nodig had. Ik moest er zeker van zijn dat hij echt van me hield, dat hij me niet alleen maar voor de gek hield of me wilde redden. Hij zei dat hij het begreep en dat hij zou wachten, hoe lang het ook zou duren.
