Toen ik hem hoorde praten, voelde ik alleen maar ironie. Hij zou waarschijnlijk al die beloftes aan Clare nakomen. Ik was slechts een opstapje in zijn leven.
Op de ochtend dat ik Mark naar het vliegveld bracht, deed ik extra make-up op, vooral donkere oogschaduw, om mijn tranen geloofwaardiger te laten lijken. Mark trok zijn koffer terwijl ik zijn arm vasthield.
“We leken op elk ander verliefd stel, dat een pijnlijk afscheid naspeelde.”
‘Hannah, niet huilen. Voor je het weet zijn die twee jaar voorbij,’ zei Mark, terwijl hij mijn tranen wegveegde.
‘Ik weet het. Ik kan het gewoon niet verdragen dat je weggaat,’ snikte ik.
‘Stomme meid,’ zei hij terwijl hij me omarmde. ‘Je moet goed voor jezelf zorgen. Ik bel je de hele tijd.’
Ik drukte mijn hoofd tegen zijn borst, mijn tranen doordrenkten zijn shirt. « Het was tijd om aan boord te gaan. »
Mark gaf me nog een laatste kus. « Wacht op me. »
‘Ik wacht wel,’ zei ik met een glimlach.
Ik stond daar toe te kijken hoe hij door de veiligheidspoort liep, zijn gestalte werd steeds kleiner totdat hij helemaal verdween. Er waren zoveel mensen die afscheid namen, sommigen huilden, sommigen lachten. Niemand wist wat de vrouw met de meest gebroken blik onder hen werkelijk dacht.
Ik veegde mijn tranen weg en draaide me van de poort af.
In de taxi keek ik op mijn telefoon hoe laat het was. Het was 1 voor 0 ‘s nachts. Het gerechtsgebouw was open, maar ik had geen haast. Ik liet de chauffeur me naar huis brengen.
Eenmaal thuis nam ik een lange douche om al mijn make-up eraf te wassen. Ik trok een schone, eenvoudige donkerblauwe jurk aan die er waardig en netjes uitzag. Ik ging voor mijn kaptafel zitten en bekeek mijn spiegelbeeld. Het naïeve meisje van vijf jaar geleden was verdwenen, vervangen door een vrouw met een vastberaden blik in haar ogen.
Ik pakte mijn telefoon en stuurde een berichtje naar Kevin. Houd Marks bewegingen in de gaten nadat hij in Toronto is geland. Ik kreeg snel antwoord. Begrepen.
Vervolgens stuurde ik de advocaat een berichtje. « Mevrouw Davis, ik ben vandaag om 14.00 uur op uw kantoor. » Ze antwoordde: « Klinkt goed. Tot dan. »
Toen alles geregeld was, pakte ik mijn tas. Daarin zaten alle benodigde documenten: onze huwelijksakte, mijn identiteitsbewijs, bankpassen en het onderzoeksrapport van Kevin.
Om precies 11:00 uur verliet ik het huis. Het gerechtsgebouw was niet ver, ongeveer twintig minuten lopen. Ik besloot te gaan wandelen, een laatste wandeling om het einde van dit hoofdstuk in mijn leven te markeren. De straten waren druk. Iedereen was met zijn eigen zaken bezig. Niemand merkte een vrouw op die naar het gerechtsgebouw liep om een einde te maken aan haar vijfjarige huwelijk.
De lobby van het gerechtsgebouw was relatief rustig. Ik ging naar de informatiebalie.
« Neem me niet kwalijk, ik wil graag een scheiding aanvragen. »
De ambtenaar keek me aan. « Gaat het hier om een echtscheiding met of zonder conflict? »
‘Omstreden,’ zei ik.
« Dan moet u eerst een verzoekschrift indienen bij de rechtbank. Zodra u een uitspraak heeft, kunt u de papieren hier afronden, » legde ze uit.
Ik aarzelde even. « Ik dacht dat ik het hier gewoon direct kon indienen. Welke documenten moet ik bij de rechtbank indienen? »
De baliemedewerker overhandigde me een checklist. « Volg gewoon de instructies op deze lijst. »
Ik pakte de lijst en wierp er een blik op. Ik had alles wat ik nodig had. « Dank u wel. »
Ik draaide me om en verliet het gebouw. Het leek erop dat ik de zaken te veel had vereenvoudigd. Scheiden was niet zomaar een kwestie van zeggen dat je wilde scheiden. Het was een juridisch proces.
Ik pakte mijn telefoon en belde mijn advocaat. « Mevrouw Davis, ik ben net bij de rechtbank geweest. Ze zeiden dat ik eerst een verzoekschrift moet indienen. »
“Dat klopt. Omdat uw echtgenoot zich nu in het buitenland bevindt, kunt u geen echtscheiding in onderling overleg aanvragen. Het moet via de gerechtelijke procedure,” aldus mevrouw Davis. “Kom vanmiddag even langs op mijn kantoor, dan bespreken we de strategie.”
« Oké. »
Nadat ik had opgehangen, stond ik buiten het gerechtsgebouw te kijken naar de mensen die kwamen en gingen. Sommigen straalden van blijdschap toen ze een huwelijksvergunning kwamen halen. Anderen zagen er ellendig uit, omdat ze een scheiding kwamen afronden. Het huwelijk is als een fort. Ik dacht: de mensen buiten willen naar binnen en de mensen binnen willen naar buiten.
Om 14.00 uur was ik in het kantoor van mevrouw Davis. Ze was een vrouw van in de veertig, scherpzinnig en bekwaam. Ze bood me een stoel en een fles water aan.
‘Mevrouw Miller, ik heb de documenten die u hebt opgestuurd bekeken. Uw zaak is nogal complex,’ zei mevrouw Davis. ‘Ten eerste bevindt uw echtgenoot zich momenteel in het buitenland, wat het betekenen van de documenten aan hem ingewikkelder zal maken. Ten tweede moeten we, wat betreft de verdeling van de bezittingen, het onroerend goed dat hij in het buitenland heeft gekocht, onderzoeken.’
‘Ik begrijp het.’ Ik knikte. ‘Hoe lang zal het ongeveer duren?’
« Als alles goed gaat, duurt het ongeveer 6 maanden. Als hij niet meewerkt. »
‘Ik kan wel zes maanden wachten. Laten we de procedure nu starten,’ zei ik.
‘Prima.’ Mevrouw Davis haalde een document tevoorschijn. ‘Dit is een concept van het verzoekschrift. Kunt u het bekijken en aangeven of u nog wijzigingen wilt aanbrengen?’
Ik las het aandachtig door. In het verzoekschrift werden Marks misstappen gedetailleerd beschreven, waaronder zijn ontrouw en de overdracht van huwelijksgoederen. « Prima. » Ik zette mijn handtekening.
« Dan dienen we dit morgen bij de rechtbank in, » zei mevrouw Davis. « Ook de kwestie van het overmaken van geld van de gezamenlijke rekening. Het is het beste om dat voorlopig geheim te houden. Als hij erachter komt, zou hij wel eens preventieve maatregelen kunnen nemen. »
‘Ik begrijp het,’ zei ik. ‘Niemand weet ervan behalve jij.’
Toen ik het advocatenkantoor verliet, voelde ik een golf van opluchting. De weg naar de scheiding was lang, maar ik had de eerste stap gezet.
Toen ik thuiskwam, begon ik Marks spullen in te pakken. Zijn kleren, zijn boeken, zijn foto’s. Elk voorwerp was ooit onderdeel van mijn leven geweest, maar nu vervulden ze me alleen nog maar met walging. Ik stopte alles in dozen, met het plan om ze naar zijn ouders te sturen. Zodat ze konden zien wat voor een zoon ze hadden opgevoed.
Terwijl ik aan het inpakken was, ging mijn telefoon. Het was Mark. Ik haalde diep adem en nam op.
‘Hannah, ik ben in Toronto geland.’ Marks stem klonk opgewonden.
‘Oh, ging de vlucht goed?’ Ik probeerde kalm te blijven.
‘Het was geweldig. Het weer is hier heerlijk, maar de jetlag is zwaar,’ zei hij. ‘Hoe was jouw dag? Heb je veel gehuild?’
‘Het gaat goed met me,’ zei ik.
“Je moet even uitrusten, Hannah. Ik hou van je.”
Ik aarzelde even en zei toen: « Ik ook. »
Nadat ik had opgehangen, staarde ik naar het oproepoverzicht op mijn telefoon en moest lachen. Hij zei dat hij van me hield, maar hij hield alleen van een naïeve, goedgelovige vrouw die zonder aarzeling haar geld zou geven. Hij hield nooit van de echte ik.
De volgende dagen ging ik gewoon naar mijn werk en ‘s avonds ruimde ik zijn spullen verder op. Ik pakte alles van Marks in en regelde het transport. Ik verplaatste ook de meubels en haalde alle foto’s die we samen hadden gemaakt weg. Het appartement veranderde langzaam in een ruimte die helemaal van mij was. Zonder hem voelde ik een gevoel van vrijheid.
Vijf dagen later belde mevrouw Davis. « Mevrouw Miller. Het verzoekschrift is ingediend en door de rechtbank geaccepteerd. »
‘Dat ging snel,’ zei ik verbaasd.
« Ja, uw documentatie was zeer grondig. Het proces is dus vlot verlopen, » zei ze. « Vervolgens zal de rechtbank een dagvaarding voor uw echtgenoot uitvaardigen. Hij is verplicht binnen een bepaalde termijn te reageren. Als hij niet reageert, kan de rechtbank een verstekvonnis uitspreken. »
“Oké, ik begrijp het.”
Nadat ik had opgehangen, haalde ik diep adem. Alles verliep volgens plan.
Die avond belde Mark me via videogesprek. Op het scherm zag ik hem in een onbekende kamer met kamerhoge ramen die uitzicht boden op de skyline van een stad ‘s nachts.
‘Hannah, kijk, dit is mijn appartement in Toronto,’ zei hij, terwijl hij de telefoon ronddraaide. ‘Mooi, hè?’
Ik keek naar het stijlvolle appartement en grinnikte inwendig. Dit moet wel het appartement zijn dat hij met ons geld heeft gekocht. ‘Het is erg mooi,’ zei ik. ‘Woon je daar alleen?’
‘Jazeker. Een appartement met één slaapkamer dat het bedrijf voor me heeft geregeld,’ zei hij met een glimlach. ‘Het is wel een beetje leeg. Het zou perfect zijn als je hier bij me was.’
Ik moest er bijna om lachen. Hij woonde daar waarschijnlijk samen met Clare en speelde dit toneelstukje nog steeds op.
‘Als je terugkomt, zijn we weer samen,’ zei ik.
“Ja, ik zal je missen.”
Nadat het telefoongesprek was afgelopen, zat ik een paar dagen lang op de bank. De acteerkunsten van die man waren ongelooflijk. Als ik het niet met eigen ogen had gezien, was ik er misschien wel de rest van mijn leven ingetrapt.
Een week later stuurde Kevin me een nieuw rapport. Het bevatte foto’s van Mark en Clare in Toronto. Ze waren samen boodschappen aan het doen, samen aan het koken en samen aan het wandelen. Ze zagen eruit als een pasgetrouwd stel. Er was ook een foto van hen bij een makelaarskantoor.
In Kevins briefje stond: « Ze waren een huis in Vancouver aan het bekijken en waren van plan een hypotheek af te sluiten op naam van het bedrijf van je man. Ik heb alle foto’s bewaard als nieuw bewijsmateriaal. »
Toen mevrouw Davis ze zag, zei ze: « Hiermee kunnen we een verzoek indienen om zijn bezittingen te bevriezen, zodat hij geen eigendommen meer kan overdragen. »
‘Graag,’ zei ik.
‘Maak u geen zorgen, mevrouw Miller,’ zei mevrouw Davis. ‘Ik zal alles in mijn macht doen om het best mogelijke resultaat voor u te behalen. Mannen zoals uw echtgenoot moeten boeten voor hun daden.’
Ik knikte. Ja, hij moest betalen.
