Ik heb een privédetective ingehuurd die me door een studievriend was aanbevolen. Zijn naam was Kevin Vance, een man van eind dertig die professioneel en betrouwbaar overkwam.
‘Dus, mevrouw Miller, waarmee kan ik u helpen bij uw onderzoek?’ vroeg Kevin, terwijl hij tegenover me zat in een rustig café.
Ik vertelde hem alles, inclusief wat ik had gezien. Kevin knikte. « Ik begrijp het. In dit soort situaties, als er sprake is van overspel, zijn er meestal sporen. Geef me een week. Dan zorg ik voor een volledig rapport. »
‘Dank u wel.’ Ik stond op om te vertrekken.
‘Juffrouw Miller,’ riep Kevin me na. ‘Soms kan de waarheid hard zijn. Bent u voorbereid op wat u zult aantreffen?’
Ik glimlachte hem veelbetekenend toe. « Hoe hard het ook is, ik moet het weten. »
De volgende paar dagen leefde ik een leugen. Ik ging naar mijn werk, kwam thuis, kookte het avondeten voor Mark en we kletsten over onze dag. Uiterlijk waren we nog steeds hetzelfde verliefde stel, maar ik wist dat mijn hart dood was.
Mark was druk bezig met de voorbereidingen voor zijn reis: vluchten boeken, inpakken, zijn visum regelen. Hij was volledig in beslag genomen door de opwinding van zijn nieuwe leven en merkte mijn veranderde gedrag totaal niet op.
Een week later ontmoette Kevin me in hetzelfde café. Hij overhandigde me een grote envelop van manillapapier.
“Mevrouw Miller, hier is het rapport.”
Ik haalde diep adem en opende de doos. Er lag een dikke stapel foto’s en documenten in. Elke foto was als een messteek in mijn hart: Mark en de vrouw hand in hand tijdens het winkelen op Michigan Avenue. Mark en de vrouw die incheckten in het Thompson Hotel. Mark en de vrouw die intiem dineerden in een chique restaurant.
Mijn handen trilden. Kevins stem leek van ver te komen. « Haar naam is Claire Sutton. Ze is de nieuwe marketingdirecteur bij het bedrijf van je man. Ze hebben drie maanden geleden een relatie gekregen. »
Uit mijn onderzoek blijkt dat uw echtgenoot inderdaad naar Toronto gaat, maar niet voor een zakenreis. Hij en mevrouw Sutton emigreren. Hij heeft daar al een appartement gekocht en de aanbetaling is gedaan met geld van jullie gezamenlijke rekening.
De wereld draaide om me heen. « Gaat het wel goed met je? Kan ik je wat water geven? » vroeg Kevin bezorgd.
Ik wuifde met mijn hand en dwong mezelf om kalm te blijven en verder te lezen. Het bestand bevatte schermafbeeldingen van hun sms-berichten.
Clare, nog even geduld. Zodra Hannah zich op haar gemak voelt, kunnen we eindelijk samen in het openbaar zijn.
Mark, ik wacht op je, schat. Bovendien heb je het grootste deel van het geld al van de gezamenlijke rekening gehaald. Ze is maar een vrouw. Wat kan ze eraan doen?
Claire, dat klopt. Haar hele salaris is al jaren op die rekening gestort. Ik heb het belegd. Ze heeft heel weinig spaargeld. Ze zal na de scheiding vrijwel niets meer kunnen doen.
Mark, wanneer ga je het haar vertellen?
Claire, dat hoeft niet. Ik ga eerst naar Toronto. Na zes maanden vertel ik haar dat ik daar iemand anders heb ontmoet en dat ik wil scheiden. Dan maakt ze geen scène. Omdat ik degene ben die het initiatief neemt, komt ze kinderachtig over als ze ertegen vecht.
Mark, je hebt aan alles gedacht. Dus, wanneer beginnen we met het inrichten van ons appartement in Toronto?
Claire, zodra ik daar ben, hoef je je geen zorgen te maken. We gaan een fantastisch leven hebben.
Ik sloot het bestand, deed mijn ogen dicht en haalde diep adem. Vijf jaar huwelijk. Het was allemaal een zorgvuldig geplande oplichterij.
‘Juffrouw Miller, wat bent u van plan te doen?’ vroeg Kevin, terwijl hij me een glas water aanreikte.
Ik opende mijn ogen, mijn blik nu vastberaden. « Ik ga elke cent van die gezamenlijke rekening overmaken. »
“Is dat legaal?”
‘Het is een gezamenlijke rekening. Ik heb recht op toegang tot het geld,’ zei ik met een kille lach. ‘Bovendien komt het grootste deel van dat geld van mijn salaris. Hij denkt dat ik een idioot ben die hier zomaar gaat zitten wachten tot hij terugkomt en me dumpt. Hij droomt.’
Kevin knikte. « Ik begrijp het. Als u juridische hulp nodig heeft, kan ik een uitstekende advocaat aanbevelen. »
“Dank u wel. Dat doe ik.”
Toen ik de koffiezaak verliet, ging ik niet naar huis. Ik liep meteen naar de bank. De kassier keek verbaasd naar het bedrag dat ik wilde overmaken.
« Mevrouw, dit is een aanzienlijk bedrag. Weet u zeker dat u het volledige bedrag wilt overmaken? »
“Dat weet ik zeker. Op mijn persoonlijke rekening.”
“Oké. Voer uw pincode in.”
Ik typte de cijfers in en zag het scherm oplichten. Overdracht geslaagd. Een golf van opluchting overspoelde me. 650.000 dollar, allemaal op mijn persoonlijke rekening. Dit had ik verdiend. Het was het resultaat van mijn bloed, zweet en tranen van de afgelopen 5 jaar.
Toen ik thuiskwam, was Mark er nog niet. Ik ging op de bank zitten en begon de afgelopen 5 jaar te reconstrueren.
We leerden elkaar kennen via een gemeenschappelijke vriend. Ik was net afgestudeerd en werkte als copywriter bij een klein bureau. Mark was drie jaar ouder en al projectmanager bij een multinational. Hij was volwassen, stabiel en charmant. Hij bleef me het hof maken – bloemen, cadeaus, hij haalde me elke dag van mijn werk op.
Hij zei dat hij op slag verliefd op me was geworden toen hij me zag, dat ik het meest oprechte en goedhartige meisje was dat hij ooit had ontmoet. Ik was helemaal van mijn stuk gebracht door zijn lieve woorden en stemde er snel mee in om zijn vriendin te worden. Een jaar later trouwden we. De bruiloft was niet extravagant, maar wel warm en liefdevol. Ik dacht dat ik de man had gevonden met wie ik de rest van mijn leven kon doorbrengen.
Ons huwelijksleven leek gelukkig. Mark was goed voor me. Hij at elke avond met me mee en we gingen in het weekend uit. Ik dacht dat dit was hoe een huwelijk hoorde te zijn.
Maar als ik er nu op terugkijk, kloppen er zoveel dingen niet. Mark stond er altijd op dat ik mijn salaris op onze gezamenlijke rekening stortte voor financiële planning, maar ik heb in al die jaren nooit een afschrift gezien. Ik wist nooit waar het geld naartoe ging. Hij kwam vaak laat thuis en beweerde dat hij aan het werk was, maar als ik hem belde, hoorde ik harde achtergrondgeluiden, zoals in een bar of restaurant.
Hij was onverschillig tegenover mijn familie en verzon altijd excuses om mijn ouders niet te bezoeken tijdens de vakantie. Hij had het druk met zijn werk, zei hij, maar had wel altijd tijd voor zijn eigen vrienden. Ik hield mezelf voor dat hij gewoon gestrest was door zijn werk. Ik hield mezelf voor dat hij gewoon een introvert was. Ik verzon duizend excuses om mezelf ervan te overtuigen dat mijn huwelijk gelukkig was.
Achteraf gezien was ik echt een aanfluiting.
Om 20:00 uur kwam Mark thuis. « Anna, ik ben terug. » Hij kuste me zoals gewoonlijk op mijn wang.
Ik onderdrukte mijn afkeer en glimlachte. « Je bent terug. Heb je gegeten? »
‘Ja, een teamdiner op kantoor,’ zei hij, terwijl hij zijn jas uittrok. ‘Trouwens, ik vertrek overmorgen. Ik moet alleen nog wat dingen op mijn werk afronden.’
‘Nu al?’ Ik veinsde verbazing.
‘Ja, het project heeft een strak schema.’ Hij ging op de bank zitten. ‘Hannah, terwijl ik deze twee jaar weg ben, moet je goed voor jezelf zorgen. Geef geen geld roekeloos uit. Spaar waar je kunt.’
Ik moest bijna hardop lachen. Hij stond op het punt al ons geld te pakken en ervandoor te gaan, en hij had het lef om me te vertellen dat ik niet roekeloos moest uitgeven.
‘Dat zal ik doen,’ zei ik, terwijl ik naar beneden keek. ‘Mark, zorg ook goed voor jezelf in Toronto.’
‘Natuurlijk wel.’ Hij pakte mijn hand. ‘Als ik terug ben, kopen we dat grote huis dat we altijd al wilden hebben, en dan krijgen we een baby.’
‘Een baby? Zijn baby met Clare?’ Ik glimlachte alleen maar en zei niets.
Die nacht sliepen we zoals altijd in hetzelfde bed, maar ik woelde en draaide me om, ik kon niet slapen. De man die naast me lag stond op het punt ons spaargeld te stelen en er met een andere vrouw vandoor te gaan, en ik moest nog steeds mijn rol in dit schijnspel spelen.
De volgende dag ging ik zoals gewoonlijk naar mijn werk. Tijdens mijn lunchpauze belde ik de advocaat die Kevin me had aanbevolen.
“Hallo. Ik ben door Kevin Vance naar u doorverwezen. Ik wil graag met u overleggen over een scheiding.”
‘Natuurlijk, vertel me alstublieft meer over uw situatie.’ De stem van de advocaat klonk professioneel en geruststellend.
Ik heb haar alles verteld. Nadat ze had geluisterd, zei de advocate, mevrouw Davis: « Op basis van uw beschrijving heeft uw echtgenoot overspel gepleegd en probeert hij gemeenschappelijk bezit over te hevelen. Uw actie om het geld van de gezamenlijke rekening naar uw persoonlijke rekening over te maken is juridisch correct, aangezien het gemeenschappelijk bezit betreft en u het recht heeft erover te beschikken. »
‘Dus, als ik nu een scheiding aanvraag, wat kan ik dan verwachten?’ vroeg ik.
“Ten eerste kunt u een schadevergoeding eisen voor emotioneel leed, aangezien hij de schuldige partij is. Ten tweede, wat betreft de verdeling van de bezittingen: als u kunt bewijzen dat het grootste deel van het geld op de gezamenlijke rekening afkomstig was van uw salaris, kunt u een groter deel opeisen. Ook als uw echtgenoot gezamenlijk geld heeft gebruikt om onroerend goed in het buitenland te kopen, is dat onroerend goed onderhevig aan verdeling.”
Haar analyse gaf me een duidelijk beeld van de verdere gang van zaken.
Welke documenten moet ik voorbereiden?
« Uw huwelijksakte, burgerservicenummers, bewijs van zijn ontrouw, een lijst met bezittingen, bankafschriften, enzovoort. U kunt deze documenten alvast verzamelen, waarna we een afspraak kunnen maken om alles in detail te bespreken. »
Nadat ik had opgehangen, begon ik de documenten klaar te leggen. De huwelijksakte en onze socialezekerheidskaarten lagen in een la thuis. Kevin had me al een complete set bewijsstukken van de affaire gegeven. Ik kon de bankafschriften online printen. Alles was gereed.
Op weg naar huis van mijn werk belde mijn moeder.
“Hannah, ik hoor dat Mark voor zijn werk naar Toronto gaat.”
‘Ja, mam. Het bedrijf stuurt hem,’ zei ik kalm.
‘En hoe zit het met jou? Red je het wel alleen thuis?’ vroeg mijn moeder, haar stem vol bezorgdheid.
‘Het komt wel goed, mam. Ik ben een volwassen vrouw. Ik kan voor mezelf zorgen.’
“Maar twee jaar is een lange tijd. Misschien moet je met hem meegaan.”
‘Mam, mijn werk is hier. Ik kan niet zomaar ontslag nemen. Bovendien gaat hij erheen voor zijn werk, niet om er permanent te wonen. Het heeft geen zin dat ik ga.’
Mijn moeder zuchtte. « Ik denk het wel. Nou ja, je moet voor jezelf zorgen. Bel me als je iets nodig hebt. »
“Ja, mam.”
Nadat ik had opgehangen, glimlachte ik bitter. Ik kon me niet voorstellen hoe diepbedroefd mijn moeder zou zijn als ze wist dat ik ging scheiden. Maar ik had geen spijt. Het was beter om een liefdeloos huwelijk te beëindigen dan erin te blijven lijden.
Toen ik thuiskwam, was Mark aan het inpakken. Een grote koffer zat vol met kleren en toiletartikelen.
‘Hannah, kom eens kijken of ik iets over het hoofd heb gezien,’ vroeg hij, zich naar mij toe draaiend.
Ik liep ernaartoe en keek naar binnen. « Het lijkt erop dat je alles hebt. »
‘Prima.’ Hij ritste de koffer dicht. ‘Ik vertrek morgen. Laten we vanavond lekker uit eten gaan. Een klein afscheidsfeestje.’
‘Oké.’ Ik forceerde een glimlach.
We gingen naar een chique restaurant in het centrum. Het was de plek waar we onze eerste date hadden en waar we altijd onze trouwdag vierden. Mark bestelde rode wijn, biefstuk en mijn favoriete tiramisu.
‘Hannah, het zullen twee zware jaren voor je worden,’ zei hij, terwijl hij zijn glas hief. ‘Als ik terug ben, beloof ik dat ik het goed zal maken.’
Ik hief mijn glas op en tikte het tegen het zijne. « Ik wacht wel. »
De wijn was bitterzoet, net als ons huwelijk. Zoet van buiten, maar bitter van binnen.
‘Oh, als je na mijn vertrek geld nodig hebt, kun je het gewoon van de gezamenlijke rekening halen,’ zei Mark. ‘Ik heb er genoeg voor je op gelaten.’
Ik moest bijna lachen. Er stond vrijwel niets meer op die rekening, en hij vertelde me dat hij me nog genoeg had nagelaten.
‘Oké, dat zal ik doen,’ zei ik, terwijl ik me concentreerde op het snijden van mijn biefstuk.
‘Hannah.’ Mark greep plotseling mijn hand. ‘Ik weet dat je je de komende twee jaar eenzaam zult voelen, maar je moet op me wachten. We hebben zo’n sterke band. We komen hier samen doorheen.’
Ik keek hem in de ogen, die vol oprechtheid waren. Als ik het bewijs niet had gezien, had ik hem echt geloofd.
‘Ik wacht op je,’ zei ik.
We kwamen die avond laat thuis. Mark had veel gedronken en praatte de hele rit naar huis over zijn toekomstplannen. Hij zei dat we, als hij terugkwam, naar een groter huis zouden verhuizen. Hij zei dat we, als hij terugkwam, voor een tweede huwelijksreis naar de Maldes zouden gaan. Hij zei dat we, als hij terugkwam, een baby zouden krijgen.
