‘Omdat je hem moet laten gaan,’ zei ze. ‘Ga opzij en geef Jake een echte kans op geluk. Met mij.’
Toen hing ze op.
Ik zat stokstijf, mijn telefoon nog steeds aan mijn oor, terwijl alles om me heen vervaagde. Loog ze? Was Jake werkelijk tot zulke wreedheid in staat? Ik wist niet welke mogelijkheid me meer angst inboezemde.
De puzzelstukjes in elkaar passen
Twee dagen lang bleven Anna’s woorden door mijn hoofd spoken. In combinatie met Jakes bizarre ‘toekomstspaarplan’, de late nachten, de plotselinge geheimzinnigheid rond zijn telefoon – het begon allemaal wel erg perfect op zijn plaats te vallen.
Hij wist niet dat ik het wist. En dat gaf me een voordeel.
Die avond trof ik hem languit op de bank aan, met zijn telefoon in de hand, zich van geen kwaad bewust. Ik haalde diep adem en liep met een vrolijke glimlach op hem af.
‘Ik heb over je idee nagedacht,’ zei ik opgewekt.
Hij keek op, zijn ogen lichtten op van verbazing. « Echt? »
Ik knikte. « Ik denk dat je gelijk hebt. Ik zou de rekeningen moeten overnemen. »
Zijn grijns verspreidde zich zelfverzekerd over zijn gezicht. « Ik wist wel dat je het met me eens zou zijn. Het is gewoon logisch, toch? »
‘Absoluut,’ zei ik, terwijl ik mijn stem kalm hield.
