We verzamelden telefoongegevens waaruit honderden oproepen naar onbekende nummers bleken, en bankafschriften met aankopen die ik nog nooit had gezien.
De echte goudmijn vond ik toen ik een privédetective inhuurde.
Binnen een week had ze screenshots van flirterige berichten die Peter via sociale media en datingapps naar verschillende vrouwen had gestuurd.
Ik vond bonnetjes voor cadeaus die hij voor zijn ‘vrienden’ had gekocht. Een parfumset van 200 dollar. Diamanten oorbellen die meer kostten dan ons maandelijkse boodschappenbudget. Zelfs een weekendje weg naar een strandresort, dat hij had omschreven als een ‘verplichte zakelijke bijeenkomst’.
Maar het bewijs waar ik fysiek misselijk van werd, was het creditcardafschrift met afschrijvingen bij een juwelier. Hij had iemand een verlovingsring gekocht. Terwijl hij nog steeds met mij getrouwd was. Terwijl hij in mijn huis woonde, at wat ik betaalde en elke avond deed alsof hij van me hield.
Margaret bekeek alles met de precisie van een chirurg.
‘Dit is goed,’ zei ze. ‘Heel goed. Maar ik wil je iets vragen wat misschien lastig is.’
« Wat? »
« Hoe denkt u dat uw kinderen het zouden vinden om te getuigen? Niet per se tegen hun vader, maar over hun relatie met hem? »
Mijn hart brak een beetje. « Wil je mijn kinderen dat aandoen? »
“Ik wil ze de waarheid laten vertellen. Kinderen zien dingen soms duidelijker dan volwassenen.”
Toen ik Emma, Jake en Sarah vroeg of ze met de rechter wilden praten, verwachtte ik dat ze bang of verward zouden zijn.
In plaats daarvan zeiden ze allemaal meteen ja.
