Mijn handen begonnen te trillen.
Hij vervolgde lachend, alsof hij de grappigste grap ter wereld vertelde: « Drie kinderen, man. Weet je hoeveel dat me elke maand zou kosten? Bovendien verdient ze een fortuin met haar bedrijf. Ik zou blut en alleen zijn. Op deze manier kan ik de voordelen van beide opties combineren, als je begrijpt wat ik bedoel. »
Ik kon mijn oren niet geloven toen ik het hoorde.
Vijftien jaar huwelijk, drie prachtige kinderen… en hij behandelde ons gezin als een financiële transactie.
Ik bleef daar nog een paar minuten staan en luisterde naar zijn geklaag over hoe saai ik was geworden en hoe ik me altijd maar op de kinderen en mijn werk concentreerde.
Diezelfde avond, nadat ik de kinderen eten had gegeven en ze had geholpen met hun huiswerk, sloeg Peter zijn armen om me heen terwijl ik de vaatwasser inruimde.
Hij trok me dicht tegen zich aan en fluisterde in mijn oor alsof hij een romantische hoofdrolspeler was.
‘Je weet toch dat ik van je hou?’
Ik stikte bijna in mijn eigen woede.
Wat een brutaliteit, dacht ik.
Hij stond daar, hield me vast en lag recht voor mijn gezicht nadat hij de hele middag had gelachen over hoe hij me wilde verlaten voor iemand jonger.
‘Natuurlijk,’ wist ik uit te brengen. ‘Ik hou ook van jou.’
De woorden smaakten als gif in mijn mond.
Die nacht heb ik niet geslapen. Ik staarde naar het plafond in onze slaapkamer en dacht aan elke leugen, elke geveinsde glimlach en elk ‘ik hou van je’ dat hij niet meende.
