‘Hij heeft zich erbij neergelegd,’ grijnsde Ruby. ‘De clausule over het verlaten van het huis heeft zijn huwelijkscontract tenietgedaan. Wij hebben het huis gekregen. Hij woont nu in een appartement in Bellevue, en niemand in de stad wil nog zaken met hem doen sinds het verhaal over de weigering van het ziekenhuis is uitgelekt. Hij is nu een risicovolle investering.’
Ik nam de champagne. Ik keek naar de bubbels die opstegen. Ik dacht aan de man met wie ik getrouwd was. De man die liefde afmat in rendement. Hij was er niet meer. Een spook uit een vorig leven.
Ik keek naar Gabriel. Hij was niet perfect. Hij droeg zijn eigen littekens. Maar hij had een fortuin betaald voor een vreemde, en hij had nooit om een bonnetje gevraagd.
‘Laten we gaan,’ zei ik.
‘Waar?’ vroeg Gabriel.
“Eten. Ergens zonder tafelkleden en met vreselijke verlichting. Ik ben het zat om perfect te moeten zijn.”
Gabriel lachte. Hij bood me zijn arm aan.
Ik had het niet nodig om te lopen. Dat had ik wel bewezen. Maar ik pakte het toch aan en sloeg mijn hand om zijn onderarm.
‘Ga je gang,’ zei ik.
We liepen samen de tuin uit en lieten het kapotte horloge en het gebroken leven ver achter ons.
