“Laat hem binnen.”
Victor Krell liep door de ziekenhuisgang alsof hij de eigenaar van het gebouw was. Hij had drie dagen in het resort doorgebracht om zijn verhaal te perfectioneren. Hij zou iedereen vertellen dat de schok van het ongeluk te groot was geweest, dat hij sterk moest zijn voor haar. Hij zou de operatie nu betalen – misschien een korting bedingen omdat de noodsituatie voorbij was – en de held uithangen.
Hij bereikte kamer 304. Hij schikte zijn stropdas. Hij zette een uitdrukking op zijn gezicht: verdrietig, bezorgd, grootmoedig.
Hij duwde de deur open.
“Lily, het spijt me zo. Ik—”
Hij verstijfde. De woorden stokten in zijn keel. Hij knipperde met zijn ogen, ervan overtuigd dat hij hallucineerde.
Lily lag niet in bed. Het bed was opgemaakt, netjes en leeg.
Lily stond bij het raam. Ze stond rechtop. Ze was aangekleed. Het zonlicht omlijstte haar, waardoor ze eruitzag als een standbeeld van oordeel, gehouwen uit marmer. Ze was bleek en haar benen trilden lichtjes, maar ze stond rechtop en keek op hem neer met ogen die absoluut geen warmte uitstraalden.
‘Lily,’ stamelde hij. ‘Je bent… aan het lopen?’
‘Staand,’ corrigeerde ik. Mijn stem was kalm en vastberaden. ‘Verbaasd? Ik kan me voorstellen dat het lastig is om mijn herstel na het golfen bij te houden.’
Victors blik dwaalde door de kamer. Hij zag Ruby tegen de muur leunen, met een grijns op haar gezicht. Hij zag de zwarte vuilniszakken op het bed liggen.
‘Wat is dit?’ vroeg Victor, zijn agressie nam toe om zijn schok te verbergen. ‘Waarom zitten mijn kleren in vuilniszakken?’
« Want daar hoort afval thuis, Victor. »
Victor stapte de kamer binnen, zijn gezicht rood wordend. « Luister nu even. Ik weet dat je emotioneel bent. Ik heb een financiële beslissing genomen op basis van de informatie die ik had. Ik ben hier om je naar huis te brengen. We kunnen dit oplossen. »
Hij deed een stap in mijn richting.
‘Niet doen,’ zei ik. Het was een bevel, geen smeekbede.
Victor bleef staan. Hij keek naar het nachtkastje. Hij zag de Rolex Daytona.
‘Mijn horloge,’ zei hij opgelucht toen hij een bekend voorwerp zag. ‘Ik dacht dat ik het kwijt was.’
Hij liep naar de tafel en reikte naar de zilveren ring.
Ik knikte naar Ruby.
Ruby stapte naar voren en smeet een dikke manilla-envelop op het horloge, waardoor Victors hand klem kwam te zitten.
‘Wat is dit?’ snauwde Victor, terwijl hij zijn hand terugtrok.
‘Je hebt de dagvaarding ontvangen,’ zei Ruby met immense voldoening. ‘Scheidingspapieren. En een contactverbod.’
‘Een contactverbod?’ Victor lachte ongelovig. ‘Ik ben je man.’
‘Je bent een vreemdeling,’ zei ik.
Ik liet de vensterbank los en balanceerde een angstaanjagende, maar triomfantelijke seconde lang op mijn eigen benen. Ik zette een kleine, wankele stap in zijn richting.
Victor deed instinctief een stap achteruit. De machtsverhoudingen in de kamer veranderden abrupt. De gebroken vrouw was verdwenen. De lastpost was de rechter geworden.
‘Je hebt een document ondertekend waarin je weigert te betalen voor mijn benen,’ zei ik. ‘Dat document is bewijsstuk A in de aanvraag tot verlating. Je gaat het huis kwijtraken. Je gaat de aandelen in het bedrijf kwijtraken. Je gaat alles kwijtraken, Victor, omdat je tweehonderdduizend dollar probeerde te besparen.’
‘Dit kun je niet maken,’ siste Victor. ‘Ik maak je af in de rechtbank.’
“Probeer het eens.”
De stem van Gabriel St. John klonk vanuit de deuropening.
Victor draaide zich om. Gabriel stond daar, geflankeerd door twee bewakers van het ziekenhuis.
