Op dat moment stormde Ruby de kamer weer binnen, zwaaiend met een manilla-envelop. Ze stopte toen ze Gabriel zag, haar ogen vernauwden zich, maar verzachtten toen ze de bloemen zag.
« Ik heb de rechter zover gekregen om te tekenen, » kondigde Ruby aan. « Een tijdelijk straatverbod is verleend op basis van het document waarin hij de zorg weigert. Als hij binnen vijftig voet van je komt, gaat hij de gevangenis in. »
‘Hij komt terug,’ zei ik. ‘Hij komt terug voor zijn horloge. Hij is er meer aan gehecht dan aan mij.’
‘Ik heb het horloge.’ Ruby tikte op haar tas.
‘Leg het op tafel,’ zei ik. Een koud plan vormde zich in mijn hoofd. ‘En help me overeind. Ik moet oefenen met staan.’
‘Lily,’ waarschuwde dokter Nash vanuit de deuropening.
‘Het kan me niet schelen wat dokter Nash zegt,’ onderbrak ik hem. ‘Als Victor door die deur komt, lig ik niet op mijn rug. Ik sta.’
Hoofdstuk 7: De definitieve transactie
De derde dag – de dag van Victors terugkeer – was een waas van pijn en vastberadenheid. Dr. Nash had me toestemming gegeven om in een stoel te zitten, maar staan was een zeer ambitieuze opgave.
Ik heb de betekenis van ambitieus opnieuw gedefinieerd.
De hele ochtend klemde ik me vast aan de rollator, het zweet liep over mijn gezicht, terwijl ik mijn sluimerende spieren dwong te activeren. Elke zenuwcel schreeuwde het uit. Het voelde alsof mijn benen in kokend water werden gedompeld. Maar elke keer dat ik wilde instorten, dacht ik aan die Instagramfoto.
Veerkracht, beval ik mezelf.
Ruby stond achter me, klaar om me op te vangen. « Je trilt, Lil. »
« Opnieuw. »
Tegen de middag kon ik dertig seconden staan. Om 14.00 uur lukte het me een minuut, zwaar leunend tegen de vensterbank.
‘Het is genoeg,’ hijgde ik, terwijl ik achterover in de rolstoel zakte.
« Hij heeft een berichtje gestuurd, » zei Ruby, terwijl ze op haar telefoon keek. « Hij is er over twintig minuten. Hij zegt: ‘Zorg dat mijn tassen klaarstaan. Ik ga mijn horloge ophalen en dan moeten we de accommodatie bespreken.' »
‘Hij denkt dat ik met hem mee naar huis ga,’ lachte ik, een droge, humorloze lach. ‘Hij denkt dat hij me in de logeerkamer kan verstoppen en een verpleegster kan inhuren.’
‘Tijd om in te pakken,’ zei Ruby.
We openden de kast. Victors geredde kleren – zijn Italiaanse pakken, zijn zijden overhemden – hingen daar, gereinigd door de ziekenhuisdienst.
‘Haal de vuilniszakken,’ zei ik.
We vouwden de kleren niet op. We propten ze erin. We kreukten ze. We behandelden ze als het afval dat ze waren. Een Armani-pak van drieduizend dollar werd opgerold en in een zwarte vuilniszak gepropt. Zijn nette schoenen werden er bovenop gegooid, waardoor het leer beschadigd raakte.
‘Dit voelt goed,’ gaf Ruby toe, terwijl ze de knoop van de tweede tas vastmaakte.
‘Laat het horloge op tafel liggen,’ zei ik. ‘Precies in het midden.’
Ik reed met mijn rolstoel naar de badkamer. Ik waste mijn gezicht. Ik deed een beetje make-up op. Niet voor hem, maar als oorlogsmake-up. Ik kamde mijn haar. Ik trok de kleren aan die Ruby van huis had meegenomen. Een zachte linnen broek en een witte blouse.
Geen ziekenhuisjasje. Geen slachtofferrol.
‘Hij zit in de lift,’ zei Ruby, terwijl ze de locatiegegevens op Victors telefoon controleerde. Ze deelden een locatie-app die hij vergeten was uit te zetten.
‘Help me overeind,’ zei ik.
Ruby aarzelde.
« Lelie… »
« Help me overeind. »
Ruby greep mijn arm. Met een kreun van inspanning duwde ik mezelf uit de rolstoel. Mijn benen trilden hevig. Ik schuifelde naar het raam en greep de vensterbank met verkrampte handen vast. Ik strekte mijn knieën.
‘Verberg de rolstoel,’ beval ik.
Ruby duwde de stoel de badkamer in en ging met haar armen over elkaar bij de deur staan.
