Het was geen harde knal, alsof er een bot brak. Het was het stille, angstaanjagende geluid van een band die werd doorgesneden. De liefde die ik voor hem voelde – de wanhopige, smekende liefde die me jarenlang zijn beledigingen had laten verdragen – versteende in een oogwenk tot iets kouds en hards.
‘Hij denkt dat ik gebroken ben,’ fluisterde ik. Mijn stem was niet langer zwak. Hij klonk vlijmscherp. ‘Hij denkt dat ik hier zit te wachten tot hij besluit wat hij met me moet doen.’
‘Hij is een monster,’ zei Ruby, met tranen in haar ogen.
‘Hij is een dwaas,’ corrigeerde ik hem.
Ik probeerde overeind te komen. De pijn was ondraaglijk en brandde in mijn ruggengraat. Maar ik klemde mijn tanden op elkaar en dwong mezelf rechtop te gaan zitten.
“Lily, stop. Je moet rusten.”
‘Ik ben klaar met rusten,’ hijgde ik, terwijl het zweet op mijn voorhoofd parelde. ‘Hij heeft me voor dood achtergelaten, Ruby. Hij heeft een document ondertekend waarin staat dat ik het niet waard ben om gered te worden.’ Ik keek mijn zus aan met een blik die brandde. ‘Haal de advocaat. Zorg voor de papieren. Ik wil alles. En ik wil hem uit mijn leven hebben voordat ik uit dit bed kom.’
‘Ik ben je al een stap voor,’ zei Ruby, met een wrede grijns op haar gezicht. ‘Ik heb de petitie vanochtend opgesteld. Echtelijke verlating, medische verwaarlozing, emotionele mishandeling. Ik heb alleen nog je handtekening nodig.’
“Kom maar op.”
Hoofdstuk 6: De man met de zwarte kaart
De middagzon scheen door de jaloezieën en wierp gestreepte schaduwen over het bed. Ik was uitgeput van mijn fysiotherapiesessie. Dr. Nash had me isometrische oefeningen laten doen, en hoewel ik nog niet kon lopen, kwam de kracht in mijn benen sneller terug dan wie dan ook had verwacht. Wraakzucht, zo bleek, was een krachtige prestatiebevorderaar.
Er werd op de deur geklopt.
‘Kom binnen,’ zei ik, in de verwachting dat er een verpleegster zou komen.
Het was Gabriël Sint-Johannes.
Hij droeg schone kleren – een spijkerbroek en een trui – maar zijn arm zat nog in de mitella. Hij hield een boeket hortensia’s vast. Geen rozen. Hortensia’s. Mijn favoriet.
‘Meneer St. John,’ zei ik verbaasd. ‘De man van het ongeluk.’
‘Noem me alsjeblieft Gabriel,’ zei hij, terwijl hij naar binnen stapte. Hij zette de bloemen op tafel. ‘Ik… ik wilde even kijken hoe het met je ging. Ik zag je zus in de gang.’
‘Hortensia’s,’ merkte ik op. ‘Hoe wist je dat?’
‘Ik heb je portfolio bekeken,’ gaf Gabriel toe, terwijl hij lichtjes bloosde. ‘De Adams Landscape Group. Je gebruikt ze in bijna al je ontwerpen. Ik dacht dat je misschien wel iets groens wilde zien.’
Ik glimlachte. Het was de eerste oprechte glimlach die ik in dagen had gevoeld. « Dank u wel. Ze zijn prachtig. »
Gabriel stond ongemakkelijk naast het bed. « Ik hoorde dat de operatie geslaagd was. »
‘Inderdaad,’ zei ik, terwijl mijn gezicht betrok. ‘En dat heb ik niet aan mijn man te danken.’
Gabriel keek naar zijn schoenen. De schuld straalde van hem af. ‘Lily, er is iets wat je moet weten. Over het ongeluk. Over de operatie.’
Gabriel haalde diep adem. « Het was geen administratieve fout. De verzekering heeft haar beslissing niet teruggedraaid. »
Ik fronste mijn wenkbrauwen. « Wie dan…? »
Ik bleef staan. Ik keek naar de man die voor me stond. Een vreemdeling die mijn hand had vastgehouden in de regen terwijl mijn man zijn bumper controleerde. Een man met een zwarte American Express-kaart en een schuldgevoel.
‘Jij hebt betaald,’ fluisterde ik.
‘Ik kon hem dat niet laten doen,’ zei Gabriel zachtjes. ‘Ik heb drie jaar geleden mijn vrouw verloren. Ik had al mijn geld gegeven om haar nog een kans te geven. Om hem die van jou te zien vergooien… ik kon er niet naar kijken.’
Ik staarde hem aan. Ik had me moeten schamen dat een vreemde mijn ruggengraat moest terugkopen omdat mijn man dat niet wilde. Maar ik schaamde me niet. Ik voelde helderheid.
‘Waarom vertel je me dit nu?’ vroeg ik.
‘Omdat je een scheiding aanvraagt,’ zei Gabriel, terwijl hij knikte naar de papieren die Ruby op het nachtkastje had achtergelaten. ‘En je zus, die advocate is, komt er toch wel achter waar het geld vandaan komt. Ik wilde niet dat je dacht dat je hem iets verschuldigd was. Je bent Victor Krell helemaal niets verschuldigd. Hij heeft je niet gered.’
Ik stak mijn hand uit. Gabriel aarzelde even en pakte hem toen vast. Zijn greep was stevig en geruststellend.
‘Dank u wel,’ zei ik. ‘Ik betaal het u terug. Tot de laatste cent.’
‘Concentreer je eerst op het lopen,’ zei Gabriel zachtjes. ‘Over de rest kunnen we later praten.’
