Hoofdstuk 1: De troef in de passagiersstoel
De stilte in de gestroomlijnde, antracietgrijze Audi was zwaarder dan de kustmist die tegen de ramen drukte. Het was een beklemmende stilte, zo eentje die je oren doet ploppen, niet voortkomend uit vrede maar uit beklemming. Ik zat op de passagiersstoel, mijn vingers zo stevig in elkaar geklemd in mijn schoot dat mijn knokkels de kleur van oud perkament hadden gekregen. Buiten flitste de wazige bomenrij van de Pacific Coast Highway voorbij – een vlek van groen en grijs – en ik telde de kilometerpaaltjes om mijn ademhaling onder controle te houden.
‘Je zit weer te piekeren,’ zei Victor.
Zijn stem was niet luid. Victor Krell had geen volume nodig om indringend te zijn. Het was een soepele, geoefende bariton, hetzelfde stemgeluid waarmee hij miljoenencontracten voor commercieel vastgoed in het centrum van Seattle afsloot.
“Het verpest de sfeer, Lily. We zouden dit weekend moeten netwerken, niet rouwen.”
Ik draaide mijn hoofd niet om. Mijn ogen bleven gefixeerd op het natte asfalt. ‘Ik rouw niet, Victor. Ik kijk alleen maar naar de weg. Die is glad.’
“Die auto heeft Quattro vierwielaandrijving, Lily. Hij stuurt beter dan jij.”
Hij grinnikte om zijn eigen grap, een droog, hol geluid, en wierp een blik op zijn spiegelbeeld in de achteruitkijkspiegel. Met één hand schikte hij zijn kraag, zodat zijn zijden stropdas perfect om zijn keel zat. Zelfs tijdens een autoritje op zaterdag was hij gehuld in Italiaanse wol.
‘Bovendien,’ voegde hij eraan toe, zijn toon scherper wordend, ‘als je niet veertig minuten had genomen om een jurk uit te kiezen, zouden we ons nu niet zo haasten.’
Ik sloot mijn ogen. Het argument was een bekend verhaal, versleten door vijf jaar herhaling. Ik was landschapsarchitect, een vrouw die aarde en steen tot heiligdommen vormde, die de geduldige werking van wortels en de duurzaamheid van graniet begreep. Toch kon ik in mijn eigen huwelijk geen enkele vaste grond onder mijn voeten vinden. Victor behandelde me als een accessoire – noodzakelijk voor het imago van de succesvolle projectontwikkelaar, maar irritant wanneer er onderhoud nodig was.
‘Kunt u alstublieft wat rustiger aan doen?’ vroeg ik, met een zachte stem, want ik haatte de trilling erin. ‘De mist wordt steeds dichter.’
‘Ik heb om zeven uur een reservering voor het diner met de ambtenaar van de ruimtelijke ordening,’ snauwde Victor, zijn geduld verdween als sneeuw voor de zon. ‘Ik ga mijn vergunning niet kwijtraken omdat jij zo nerveus bent.’
Hij gaf gas. De motor spinde, een mechanisch beest dat zijn meester gehoorzaamde.
Victor greep naar zijn telefoon, die op het dashboard was gemonteerd, toen deze trilde door een melding. Het blauwe licht verlichtte zijn gezicht en benadrukte de irritatie in zijn wenkbrauwen.
‘Victor, let op de weg,’ waarschuwde ik, terwijl mijn hart als een bezetene tegen mijn ribben bonsde.
“Het is gewoon een e-mail van de juridische afdeling. Rustig aan.”
Hij haalde zijn ogen even van het kronkelende asfalt af. Misschien twee seconden. Net genoeg tijd om over het scherm te swipen.
Dat was het moment waarop de wereld verging.
We kwamen een onoverzichtelijke bocht om, de banden gierden over het natte wegdek. Een zwarte sedan kroop vanuit een verborgen oprit naar voren, de koplampen sneden als sabels door de mist. Hij reed langzaam en voorzichtig, maar Victor reed te hard om nog te kunnen corrigeren.
« Victor! » schreeuwde ik.
Hij keek op. Zijn ogen werden groot, niet van angst, maar van irritatie. Alsof de andere auto hem had beledigd door er simpelweg te zijn. Hij trok het stuur abrupt naar links.
De natuurwetten waren meedogenloos. De Audi spinde. De banden verloren hun grip op het door de regen gladde, olieachtige wegdek. De wereld helde opzij. Ik zag de rotswand, toen de grijze lucht, en vervolgens de grille van de andere auto die met hoge snelheid op mijn raam afkwam.
De klap was als een donderslag die in mijn tanden nagalmde. Metaal gilde, een hoog, scheurend geluid als van een gewond dier. De passagierskant ving de grootste klap op en kromp naar binnen. Ik voelde een enorme, doffe klap in mijn zij, een verpletterend gewicht, en vervolgens het misselijkmakende gevoel van vliegen toen de auto van de weg raakte en tegen de berm knalde.
Er volgde stilte. Absolute, oorverdovende stilte.
Stofdeeltjes dansten in de lichtbundels van de verbrijzelde koplampen. Ik probeerde adem te halen, maar het voelde alsof mijn borst in beton was gegoten. Ik knipperde met mijn ogen, mijn zicht wazig in een poel van rood en grijs.
Ik probeerde mezelf omhoog te duwen. Er gebeurde niets.
Paniek, koud en scherp, drong dwars door de schok heen. Ik voelde mijn benen niet meer.
Hoofdstuk 2: De vaststelling van de schade
‘Victor,’ hijgde ik.
Er klonk een kreun van de bestuurderskant. De airbags waren geactiveerd en liepen nu leeg als uitgeputte longen. Victor schoof de witte stof opzij en hoestte. Hij raakte zijn voorhoofd aan om te controleren op bloed. Toen hij niets aantrof, slaakte hij een zucht van verlichting.
‘Mijn auto,’ siste hij. ‘Mijn verdomde auto.’
Hij prutste met de deurklink. Die zat vast. Met een kreun trapte hij de deur open en strompelde de mist in.
‘Victor, help me,’ riep ik uit, de woorden schraapten uit mijn keel. ‘Ik kan niet… ik kan mijn benen niet bewegen.’
