‘Nou,’ zei ik, terwijl ik rustig mijn tas neerzette. ‘Hoe was je vrije dag?’
Hij probeerde zich niet eens te verdedigen of excuses te maken. Er was geen woede of wrok over wat ik had gedaan. Alleen uitputting en een nieuw besef in zijn ogen.
‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Ik had geen idee. Helemaal geen idee.’
Hij verplaatste Noah voorzichtig, die zich wel bewoog maar niet wakker werd. ‘Hoe doe je dit elke dag? Ik kreeg Lily’s bedtijdritueel niet eens goed voor elkaar.’
‘Jarenlange oefening,’ zei ik, terwijl ik naast hem ging zitten. ‘En we hadden geen andere keus dan het uit te zoeken.’
‘Ik zweer het, ik zal nooit meer zeggen dat jouw baan geen echt werk is,’ vervolgde hij, terwijl hij mijn hand pakte. ‘Ik begreep niet hoe jouw dagen eruit zagen. Ik dacht…’ Hij zweeg even, zichtbaar gegeneerd.
‘Je dacht dat ik overdreef,’ vulde ik aan. ‘Dat ik zomaar over niets aan het klagen was.’
Hij knikte, zichtbaar beschaamd.
‘Het is niet niks,’ gaf hij toe. ‘Het is alles. Het is constant. Er is geen pauze, geen lunchpauze, zelfs geen tijd om even alleen naar het toilet te gaan.’
Ik kon niet anders dan glimlachen. « Welkom in mijn wereld. »
‘Jouw wereld is waanzinnig,’ gaf hij toe. ‘Ik snap niet hoe je nog niet gek bent geworden.’
‘Wie zegt dat ik dat niet gedaan heb?’ Ik lachte zachtjes en nam Noah uit zijn armen. ‘Kom op, laten we hem eens goed naar bed brengen.’
De volgende ochtend? Hij stond op met de kinderen voordat zijn wekker afging.
Vervolgens maakte hij het ontbijt klaar, terwijl ik van mijn koffie genoot en de zeldzame luxe ervoer om hem warm te drinken. Het was een luxe waarvan ik bijna vergeten was dat hij bestond.
Hij heeft zelfs nog een wasje gedraaid voordat hij naar zijn werk ging…
