10:32 uur: « Lily houdt maar niet op met huilen. Wat betekent dit specifieke gehuil? »
11:47 uur: « Ze willen het eten dat je hebt gemaakt niet eten. Wat moet ik doen? »
13:03 uur: « De baby wil niet slapen. Ik word gek. »
14:26: “Vergeten boodschappen op te halen. Ik ga er nu heen. Hebben we luiers nodig?”
15:40 uur: « Wanneer kom je naar huis? »
16:15: « Echt waar. Alstublieft. »
17:38: « Het spijt me voor wat ik eerder zei. »
Tegen etenstijd waren zijn berichten ontaard in een reeks wanhopige emoji’s.
Ik heb niet geantwoord. Geen enkele.
Toen ik uiteindelijk om half acht ‘s avonds weer binnenkwam, zag het huis eruit als een oorlogsgebied. Speelgoed lag overal verspreid, er zat wat leek op gepureerde wortels tegen de muur gespat en er hing een duidelijke geur van een luier die minstens een uur geleden verschoond had moeten worden.
Mark zat midden in de woonkamer met onze halfslaperige peuter in zijn armen. Hij zag eruit alsof hij in één dag tien jaar ouder was geworden.
Zijn shirt was bevlekt met wat hopelijk alleen melk was, zijn haar was warrig en de donkere kringen onder zijn ogen waren net zo erg als die van mij op mijn slechtste dagen.
‘Nou,’ zei ik, terwijl ik rustig mijn tas neerzette. ‘Hoe was je vrije dag?’
