‘Je bent de laatste tijd altijd zo moe,’ zei hij. ‘Waarvan?’
Oh.
Oh.
Toen wist ik dat het tijd was voor Mark om die « pauze » te krijgen waarvan hij dacht dat ik er zo van genoot.
Ik wachtte een week. Ik zei geen woord. Ik bleef glimlachen. Ik bleef alles gewoon doen, inclusief koken, schoonmaken, de eindeloze cyclus van snacks en luiers, voorlezen en in bad doen.
Dit alles terwijl ik mijn plan aan het uitwerken was.
En toen, op zondagavond, gaf ik hem een plakbriefje met een datum die met een rode stift was omcirkeld.
‘Wat is dit?’ vroeg hij, terwijl hij er met lichte nieuwsgierigheid naar keek.
‘Jouw vrije dag,’ zei ik liefjes, terwijl ik naast hem op de bank de was opvouwde. ‘Je zegt steeds hoe makkelijk ik het heb. Dus, volgende zaterdag is hij helemaal van jou. Ik geef je precies wat je verdient.’
Mark glimlachte. « Eindelijk! Dankjewel. Ik kan wel een dagje ontspannen en naar de wedstrijd kijken. »
Hij dacht dat ik hem een dagje in de spa of een ander ontspannend uitje aanbood. Ik glimlachte, zonder zijn aanname te corrigeren.
Ik had niet gepland wat hij zou denken.
Zaterdagmorgen werd ik wakker voordat de wekker afging.
Ik had de avond ervoor een kleine tas ingepakt en in de kofferbak van mijn auto verstopt. Ik kleedde me stilletjes aan, bracht zo min mogelijk make-up aan en toen ik Lily’s eerste gehuil via de babyfoon hoorde, gaf ik beide kinderen een afscheidskus.
‘Ze zijn allemaal van jou,’ zei ik tegen Mark, die nog half in slaap was…
