Vijf weken na de geboorte van ons dochtertje werden de rustige, vreugdevolle dagen die ik me had voorgesteld al snel vervangen door zorgen, angst en twijfel.
Ze kwam aan met helderblond haar en stralend blauwe ogen – eigenschappen die noch mijn man, noch ik hebben. Het contrast verraste me, maar het schokte hem, en in plaats van met me te praten, liet hij zijn angst de overhand krijgen boven zijn verstand.
Hij liep weg. Hij eiste een DNA-test.
En hij ging bij zijn ouders wonen, waar zijn moeder me meteen vertelde dat als het kind niet van hem was, ze de scheiding zo wreed mogelijk zou laten verlopen.
