Ik hurkte neer om haar in de ogen te kijken. « Ga maar even bij je broertje zitten, schatje. Ik kom er zo aan, oké? »

Ze knikte en schuifelde weg, haar knuffelkonijn achter zich aan slepend.

Ik heb het geluid weer aangezet. « Prima. Ik kom eraan. »

Ik beëindigde het gesprek en belde meteen Tessa, die hiernaast woont. Ze nam direct op.

‘Ik heb een gunst nodig,’ zei ik.

‘Ik ben mijn sneakers al aan het vastmaken, Paige,’ antwoordde ze. ‘Ga maar.’

Ik nam niet eens de moeite om me om te kleden. Ik pakte mijn tas en sleutels, gaf elk kind een kusje op zijn hoofd en haastte me de deur uit.

De auto vloog aan me voorbij. Mijn handen klemden zich te stevig vast aan het stuur. Mijn kaak deed pijn van het klemmen. Woede zat naast me op de passagiersstoel.

**

Toen ik door de lobby van het kantoor liep, voelde alles te perfect aan: gepolijste vloeren, zachte stemmen, een plek waar problemen niet leken te bestaan.

Mark stond te wachten bij de receptie.

‘Ze hebben de declaraties opgevraagd’, vertelde hij me. ‘Hotelboekingen, wellnessdeclaraties, dure cadeaus.’

Ik slikte. « Allemaal verbonden met Alyssa? »

« Ze hebben alles teruggevoerd naar haar leveranciersprofiel, » zei Mark somber.

“Ook sms’jes?”