‘Ik kan dit niet met jou doen, Paige,’ zei hij. ‘Jij maakt er een puinhoop van.’

Er knapte iets in me, alsof een elastiekje te strak was gespannen.

« Nee, je hebt het verpest vanaf het moment dat je met iemand anders begon te daten. »

Hij gaf geen antwoord. Hij sleepte de koffer langs me heen en liep weg.

Ik heb hem niet achtervolgd.

In plaats daarvan bleef ik bij het raam staan ​​en keek ik toe hoe zijn achterlichten in de straat verdwenen zonder ook maar één keer vaart te minderen.

Toen ging ik naar beneden, deed de deur op slot en liet eindelijk het gewicht van alles wat hij niet had gezegd op me neerkomen.

‘Oké,’ mompelde ik in mijn gebalde vuist. ‘Oké. Gewoon even ademhalen.’

Ik bleef daar een lange tijd staan ​​en luisterde naar de stilte die me omsloot.

Ik huilde tot het voelde alsof mijn ribben van binnenuit gekneusd waren – niet alleen om mezelf, maar ook om wat de ochtend zou brengen. Om de vragen die mijn kinderen zouden stellen. Vragen waarover ik niet kon liegen, maar die ik ook niet volledig kon beantwoorden zonder iets in hen te breken.

**

Precies om zes uur kroop mijn jongste naast me in bed en sleepte haar dekentje als een cape achter zich aan. Ze nestelde zich tegen mijn zij aan.

‘Mama,’ mompelde Rose slaperig. ‘Maakt papa pannenkoeken?’

Mijn hart brak in stukken.

‘Niet vandaag, schatje,’ fluisterde ik, terwijl ik haar krullen kuste.

Ik dwong mezelf uit bed voordat ik weer helemaal instortte. Het ontbijt moest gebeuren. Lunchpakketten moesten worden ingepakt. Sokken waren verdwenen. Eén schoen was helemaal weg, waardoor de ochtend van twee kinderen tegelijk verpest was.

Een paar uur later, terwijl ik melk aan het inschenken was, ging mijn telefoon.

Mark – een collega van Cole. Dezelfde man die mijn kinderen zo vertrouwden dat ze op hem klommen alsof hij een speeltoestel was.

Ik hield de telefoon tegen mijn oor. « Mark, ik kan niet— »

‘Paige,’ onderbrak hij me. Zijn stem was gespannen en beheerst, maar ik hoorde eronder de paniek. ‘Je moet hierheen komen. Nu.’

‘Waar?’ Ik bleef stokstijf staan ​​terwijl ik aan het schenken was. ‘Wat gebeurt er?’

‘Ik ben op kantoor,’ zei hij. ‘Cole zit in een glazen vergaderruimte. De HR-afdeling is hier. Darren ook.’

Mijn maag draaide zich om. « Wat heeft Cole gedaan? »

Mark pauzeerde even. « De creditcard van het bedrijf. Die is geblokkeerd. »