“Dat doe je altijd.”
‘Wat moet ik doen?’, snauwde ik terug.
“Maak van alles een lijst met offers. Alsof ik je moet bedanken dat ik uitgeput ben.”
‘Ik heb er niet voor gekozen om uitgeput te zijn, Cole. Ik heb voor jou gekozen. En jij hebt me tot alleenstaande ouder gemaakt zonder ook maar de moeite te nemen de koelkast dicht te doen.’
Hij opende zijn mond alsof hij wilde tegenspreken.
Vervolgens sloot hij het weer, pakte de fles op en zette hem neer.
“Ik ga weg.”
« Wanneer? »
« Nu. »
Ik liet een kort, bitter lachje ontsnappen. « Heb je al ingepakt? »
Zijn kaak spande zich aan.
Natuurlijk had hij dat gedaan.
De kleding. De boodschap. Niets hiervan was spontaan. Alles was van tevoren gepland.
‘Je wilde weggaan,’ zei ik langzaam, ‘zonder zelfs maar afscheid te nemen van de kinderen?’
“Het komt wel goed met ze. Ik stuur geld.”
Mijn hand klemde zich vast aan de rand van het aanrecht.
‘Geld,’ herhaalde ik. ‘Rose gaat morgenochtend vragen waar haar pannenkoeken zijn. Denk je dat een bankoverschrijving daar een oplossing voor biedt?’
Hij schudde zijn hoofd. « Ik doe dit niet. »
Vervolgens draaide hij zich om en ging de trap op.
Ik volgde.
Want ik was er absoluut niet van plan hem zomaar uit ons gezin te laten verdwijnen, als een spook dat door de gang dwaalt.
De deur van onze slaapkamer stond open. Zijn koffer stond op het bed, al half dichtgeritst, en zijn kleren waren veel te netjes opgevouwen voor iemand die net besloten had te vertrekken.
‘Je was het me toch nooit van plan geweest, hè?’ vroeg ik.
“Dat was ik.”
“Wanneer? Na het hotel? Nadat de foto’s online verschenen?”
Hij gaf geen antwoord.
Ik stond trillend in de deuropening. « Je had me kunnen vertellen dat je ongelukkig was. »
‘Ik zeg het je,’ snauwde hij. ‘Ik kies voor mijn eigen geluk.’
“En hoe zit het met die van ons?”
Zijn rug bleef gekeerd, zijn schouders stijf.
