‘Cole, wat is dit?’ Mijn stem brak, en ik haatte dat.

‘Mijn telefoon, Paige,’ zuchtte hij. ‘Sorry dat ik hem op het aanrecht heb laten liggen.’

“Ik heb het bericht gezien, Cole.”

Hij aarzelde geen moment. Hij pakte de sinaasappelsap en schonk er wat van in.

‘Alyssa,’ zei ik luider. ‘Je trainer.’

‘Ja, Paige,’ zei hij, terwijl hij tegen de toonbank leunde. ‘Ik wilde het je al een tijdje vertellen.’

‘Wat moet je me vertellen, Cole?’ eiste ik.

Hij nam nog een slok sinaasappelsap alsof hij terloops naar een wedstrijd keek.

“Dat ik nu bij Alyssa ben. Zij maakt me gelukkig! Jij hebt jezelf laten gaan, en dat is jouw fout.”

‘Ben je bij haar?’ vroeg ik.

« Ja. »

Dat tweede ‘ja’ deed het meeste pijn, omdat het betekende dat hij dit moment had geoefend, en ik was de laatste die erachter kwam dat mijn eigen leven al was vervangen.

En dat was het.

Geen excuses. Geen schaamte. Gewoon de waarheid, gebracht alsof het een klein ongemak was waar ik mee moest leren leven.

‘Ze geeft me weer het gevoel dat ik leef,’ voegde hij eraan toe, alsof hij een afscheidsspeech hield.

In leven?

‘We hebben zes kinderen, Cole. Wat denk je dat dit is, een coma?’

‘Dat zou je niet begrijpen,’ zei hij. ‘Je ziet jezelf niet eens meer. Vroeger gaf je om je uiterlijk. Om hoe wij eruit zagen.’

Ik staarde hem aan.

Hij vervolgde: « Wanneer heb je voor het laatst echte kleren gedragen? Of iets dat niet vol vlekken zat? »

Ik hield mijn adem in. « Dus dat is het? Je verveelde je? Je vond iemand met strakkere buikspieren en mooiere leggings, en ineens zijn de afgelopen zestien jaar wat – een vergissing? »

‘Je hebt jezelf laten gaan,’ zei hij botweg.

De woorden kwamen aan als een klap in het gezicht.