Ik hurkte neer en omhelsde ze allemaal. Rose hield het iets langer vol dan de anderen.
‘Komt papa nog naar huis?’ vroeg ze.
‘Nee, schatje,’ zei ik zachtjes. ‘Niet vandaag.’
Ze fronste haar wenkbrauwen. « Morgen? »
Ik haalde diep adem.
‘Misschien nog even niet,’ zei ik zachtjes. ‘Maar ik ben hier. En ik ga nergens heen.’
Voor het eerst koos ik voor mezelf – en voor mijn kinderen.
Hij had zijn besluit genomen.
En nu had ik dat ook.
