Zestig jaar lang heb ik de drempel van de garage nooit overschreden. Dat was de enige regel die Julien, mijn attente, zachtaardige echtgenoot, een liefhebber van jazz en schilderkunst, me had opgelegd. Ik heb er nooit op aangedrongen. In zo’n lang huwelijk leer je elkaars persoonlijke ruimte te respecteren. Maar de afgelopen maanden was zijn gedrag veranderd. Hij stelde me steeds dezelfde vragen. Hij bestudeerde mijn gezicht alsof hij elk detail wilde onthouden. Soms leek hij even helemaal van de wereld. Op een middag begreep ik waarom.
Honderden portretten… van mij
Toen ik de garage binnenkwam, ontdekte ik tientallen, toen honderden portretten.
Ze beeldden me allemaal af.
In elke fase van mijn leven.
Maar sommige schilderijen droegen toekomstige data.
2027,
2028.
Ik begreep het niet.
Waarom een toekomst schetsen die nog niet bestaat?
Het antwoord kwam een paar dagen later.
