Voordat ik kon antwoorden, stapte Robert naar voren.
‘Catherine,’ zei hij, zijn stem kalmer dan gisteren. ‘Ik denk dat we een slechte start hebben gehad.’
Zijn glimlach bereikte zijn ogen niet.
‘Verrast door mijn plotselinge verschijning?’ vroeg ik.
‘Ik ben verrast door die van jou,’ corrigeerde hij. ‘We willen samen verder.’
‘Samen,’ beaamde Jenna enthousiast. ‘Oom Robert heeft alles uitgelegd. Deze ranch is al generaties lang in de familie. Papa kocht hem van opa, maar het was altijd al de bedoeling dat de broers hem uiteindelijk zouden delen.’
Ik staarde naar mijn dochter.
Op haar zevenentwintigste had ze Joshua’s analytische geest en mijn koppige kin, maar door het verdriet verlangde ze naar een nieuw houvast.
‘En die plotselinge interesse heeft toch niets met olie te maken?’ vroeg ik kalm.
Alan stapte naar voren en opende een leren map alsof hij een goochelaar was die een truc onthulde.
« De minerale rechten zijn slechts één aspect, » zei hij. « We hebben een eerlijk schikkingsvoorstel opgesteld. »
Robert legde een hand op Jenna’s schouder, een bezitterige gebaar dat hij vermomde als grootvaderlijke warmte.
‘Een derde voor jou, Catherine,’ zei hij. ‘Een derde voor Jenna. Een derde wordt verdeeld onder ons broers. Iedereen wint.’
Jenna keek me aan alsof ik het obstakel was in een redelijk plan.
‘Dat is logisch, mam,’ zei ze. ‘We hebben dit enorme huis niet nodig. We zouden het kunnen verkopen, er miljoenen mee opstrijken en papa’s gezin blijft intact.’
Ik voelde iets in me tot rust komen.
Geen nederlaag.
Focus.
‘Je vader heeft dit eigendom aan mij nagelaten,’ zei ik, terwijl ik Robert aankeek. ‘Niet aan jou. Niet aan zijn broers.’
‘Het kwam voort uit verwarring en misplaatste gevoelens,’ zei Robert kalm. ‘Joshua kon in zijn laatste jaren niet meer helder nadenken.’
De hitte laaide op.
‘Mijn man was volkomen gezond van geest tot de dag van zijn overlijden,’ zei ik.
David sprak voor het eerst, zijn stem zachter en scherper.
‘Waarom dan al die geheimzinnigheid?’ vroeg hij. ‘Waarom het voor jou en Jenna verbergen? Waarom die uitgebreide afspraken met de advocaat? Dat zijn niet de acties van een man die rationeel denkt.’
Jenna’s ogen schoten even weg. ‘Mam,’ zei ze nu wat zachter. ‘Ik weet dat dit moeilijk is. Papa heeft ons verlaten en nu komen we al deze geheimen tegen. Maar dit aanbod is… praktisch.’
Ellis stapte vanuit de zijgang de kamer binnen, met een bezorgde blik op zijn gezicht.
“Is alles in orde, mevrouw Mitchell?”
Roberts ogen vernauwden zich. « Dit is familiebedrijf. »
‘Ellis is mijn medewerker,’ zei ik. ‘Hij is welkom.’
Alans glimlach was geforceerd. « Zijn arbeidsstatus behoort tot de betwiste bezittingen waarover nog een oplossing moet worden gevonden. »
Ellis gaf geen krimp. « Meneer Mitchell heeft me persoonlijk ingehuurd, » zei hij. « Hij vroeg me om op het huis en op mevrouw Mitchell te letten. »
Robert wuifde afwijzend met zijn hand. « We zullen alle personeelsbenoemingen herzien. »
Ik had er genoeg van gehoord.
‘Ik denk dat het tijd is dat jullie vertrekken,’ zei ik, en mijn stem trilde niet. Ik keek naar de broers en verzachtte toen mijn blik voor Jenna. ‘Behalve jij. Jij bent altijd welkom.’
Jenna knipperde met haar ogen, verbijsterd.
‘Je overweegt hun aanbod niet eens?’ vroeg ze.
‘Ik zal elk schriftelijk voorstel met mijn advocaat bespreken,’ antwoordde ik. ‘Maar ik laat me thuis niet onder druk zetten.’
Roberts masker viel af.
‘Dit pand is tientallen miljoenen waard,’ zei hij, waarbij de dreiging eindelijk achter de beleefdheid vandaan kwam. ‘We kunnen dit in goede harmonie oplossen, of we kunnen het erg moeilijk maken.’
‘Is dat een bedreiging?’ vroeg ik.
« Een realitycheck, » zei hij. « Je bent een middelbare schoolleraar uit Minnesota die het opneemt tegen tegenstanders met meer middelen. »
Ik dacht aan de blauwe map.
De video’s.
De roos op de laptop.
‘Ik geloof dat mijn man precies wist wat hij deed,’ zei ik zachtjes. ‘Ga nu alstublieft weg.’
Jenna’s gezicht vertrok, verscheurd tussen mij en het nieuwe familieverhaal dat haar was toevertrouwd.
‘Ik denk dat ik met hen meega,’ zei ze uiteindelijk. ‘We hebben nog meer te bespreken.’
Ze kuste me snel op mijn wang, alsof ze met haar mond haar excuses aanbood terwijl ze me met haar voeten verraadde.
Toen hun auto’s de oprit afreden, leek het huis ineens veel te groot.
Te veel Joshua.
Te weinig vertrouwen.
Ellis wachtte tot de rust was teruggekeerd voordat hij sprak.
‘Mevrouw Mitchell,’ zei hij zachtjes, ‘er is iets wat u moet weten. Iets wat uw man me gevraagd heeft niet te vermelden, tenzij het absoluut noodzakelijk is.’
‘Wat?’ vroeg ik, met een vlakke stem.
« Het gaat om de werkelijke omvang van het terrein, » zei Ellis. « En wat hier echt verborgen ligt. »
Hij wierp een blik op de stallen.
“We moeten gaan lopen.”
Sommige dingen kun je beter niet zeggen op plekken waar muren oren zouden kunnen hebben.
Die zin veranderde de ranch van een geheim geschenk in een schaakbord.
Ellis leidde me langs de smetteloze stallen naar een verweerde schuur die er wat apart bij stond, opzettelijk onverbouwd, alsof hij over het hoofd gezien wilde worden.
Hij haalde een oude ijzeren sleutel tevoorschijn.
« Uw echtgenoot is voorzichtiger geworden nadat zijn broers vorig jaar op bezoek kwamen, » zei Ellis.
‘Zijn ze al eerder op bezoek geweest?’ vroeg ik.
Ellis knikte somber. « Ze kwamen opdagen toen ze lucht kregen van olie op aangrenzend land. Je man was hier om toezicht te houden op het kunstatelier. Ze herkenden hem eerst niet. Hij had een baard laten groeien terwijl hij bezig was met… gezondheidsproblemen. »
Mijn borst trok samen.
« Wat is er gebeurd? »
« Hij observeerde ze van een afstand, » zei Ellis. « Vervolgens vertrok hij zonder zich bekend te maken. Diezelfde nacht veranderde hij de plannen. »
Hij opende de schuurdeur.
Binnen was het alledaags: hooibalen, oude apparatuur, stof dat in de zonnestralen dwarrelde.
Ellis liep naar de achterhoek en schoof een aantal balen opzij.
Een valluik in de vloer.
‘Uw man heeft dit afgelopen winter geïnstalleerd,’ zei Ellis. ‘De arbeiders dachten dat ze een aardkelder aan het bouwen waren.’
Hij smeet de deur open, waardoor een stevige trap zichtbaar werd die naar beneden leidde, de duisternis in.
‘Na u,’ zei hij.
Nieuwsgierigheid verdrong angst.
Ik volgde hem naar beneden.
Onderaan zette Ellis een schakelaar om.
De lichten flikkerden aan en onthulden een betonnen tunnel die zich de aarde in uitstrekte.
