Ik woon niet meer in Queen Anne. Ik ben verhuisd naar een klein stadje in Oost-Washington, een plek waar de lucht naar dennen ruikt en de horizon zo wijd is dat je er kunt ademen. Ik heb mijn naam officieel veranderd – niet terug naar mijn meisjesnaam, maar naar een naam die ik zelf heb gekozen: Sarah Phoenix. Misschien een beetje cliché, maar het voelde verdiend.
Ik geef weer les. Ik werk met jongeren in risicosituaties, kinderen die hetzelfde leed hebben meegemaakt als ik. Ik vertel ze dat hun verhaal niet vaststaat. Ik vertel ze dat het belangrijkste rijk dat ze ooit zullen besturen, zijzelf zijn.
Ik heb nog steeds littekens. Mijn ribben doen pijn als het regent, en ik schrik nog steeds als iemand te snel beweegt in mijn ooghoek. Ik ga nog steeds één keer per week naar dokter Chen om de PTSS, die als een schaduw blijft hangen, te verwerken. Maar de nachtmerries verdwijnen.
Vorige maand bezocht ik Dr. Thorne. Ik bracht hem een boek mee: een geschiedenis van de Pacific Northwest.
‘Je zei die avond nog dat ík degene moest zijn die de leugen zou verbreken,’ zei ik tegen hem. ‘Dank je wel dat je de deur voor me openhield tot ik er klaar voor was.’
Hij glimlachte, een vriendelijke, vermoeide glimlach. « Ik heb net de scans bekeken, Sarah. Jij bent degene die het werk heeft gedaan. »
Aan iedereen die dit leest, aan iedereen die vastzit in een huis waar de deuren op slot zitten en de stilte een wapen is: de leugen werkt alleen zolang je hem helpt hem te vertellen. Er zijn mensen die staan te popelen om je te geloven. Er zijn artsen, verpleegkundigen en vreemden die de deur voor je openhouden.
Jij bent niet de last. Jij bent niet het probleem. Jij bent de overlevende.
En het rijk van je leven wacht op je om de troon terug te veroveren.
