Hoofdstuk 5: Met lege handen
‘Gooi hem eruit,’ beval ik zachtjes. De microfoon ving het bevel op en de definitieve afloop van zijn ondergang werd door de hele zaal verkondigd.
Twee van de imposante bewakers grepen Arthur bij zijn oksels en tilden hem moeiteloos van de grond. Zijn maatpak scheurde lichtjes bij de schoudernaad onder hun ruwe greep. Zijn benen schopten nutteloos in de lucht, terwijl zijn dure leren schoenen zich vastklampten aan de pluche rode loper.
‘Nee! Nee, wacht! Laat me met mijn vrouw praten! Laat me met de president spreken!’ schreeuwde Arthur, terwijl hij zich hevig verzette tegen de bewakers.
Toen Arthur besefte dat ik een onbeweeglijke, gevoelloze ijsmuur was, dwaalden zijn wanhopige ogen wild door de kamer totdat ze bleven rusten op de vrouw in de rode jurk. De vrouw die hij voor zich had gewonnen, paste perfect bij zijn glorieuze nieuwe status.
‘Chloe!’ schreeuwde Arthur, terwijl hij zijn hand naar haar uitstak toen de bewakers hem achteruit de gang in sleurden. ‘Chloe, zeg het ze! Zeg dat het een vergissing was! Kom met me mee! We gaan samen weg! We beginnen opnieuw!’
Chloe stond als versteend midden in de menigte. De blikken van alle topmanagers in haar branche boorden zich in haar, ze beoordeelden haar en analyseerden haar medeplichtigheid aan deze spectaculaire ineenstorting.
Haar overlevingsinstinct nam het over en overstemde alle oppervlakkige genegenheid die ze voelde voor de man die ze als een rijzende ster beschouwde. Haar gezicht vertrok in een uitdrukking van opperste walging. Ze gooide haar lange haar over haar schouder en deed een dramatische stap achteruit, bij hem vandaan.
‘Ben je nou helemaal gek geworden, Arthur?’ schreeuwde Chloe terug, haar stem druipend van venijn, wanhopig om afstand te nemen van het zinkende schip. ‘Ik dacht dat je een machtige vicepresident was! Ik ga niet weg met een werkloze, in ongenade gevallen loser die net door zijn eigen vrouw is ontslagen! Spreek me nooit meer aan!’
Ze keerde hem de rug toe en probeerde op te gaan in de menigte, in de hoop dat haar jeugd en een snel ontslag de volgende dag haar zouden behoeden voor een volledige uitsluiting.
Arthurs gezicht vertrok. Het absolute verraad verbrijzelde het laatste restje realiteitszin dat hij nog had. In minder dan vijf minuten had de maîtresse die zijn ego had gestreeld hem in de steek gelaten, inziende dat hij zonder de titel en de zakelijke creditcard absoluut niets voorstelde.
Terwijl de bewakers zijn spartelende, snikkende lichaam langs de rand van het podium sleepten, liep ik de zijtrap af om hem tegen te houden.
De bewakers stopten even, terwijl ze de gewonde man stevig tussen zich in hielden.
Ik greep in de binnenzak van mijn witte blazer en haalde er een dikke, standaard manilla-envelop uit. Ik had mijn advocaten de brief laten opstellen op het moment dat ik hem een week geleden Chloe zag kussen op de oprit van ons huis. Ik had gewacht op het perfecte moment om hem te overhandigen.
Ik drukte de envelop hard tegen Arthurs borst. Hij klemde reflexmatig zijn trillende handen eromheen.
‘Dit zijn de scheidingspapieren,’ zei ik zachtjes, zodat alleen hij het kon horen. ‘Ik heb ze al getekend.’
Arthur staarde naar de envelop, zijn ogen wijd opengesperd van angst. « Diana, alsjeblieft… wij zijn de eigenaars van het huis… we hebben gezamenlijke rekeningen… »
‘We hebben niets,’ corrigeerde ik hem soepel, terwijl ik naar hem toe boog zodat de geur van mijn dure, op maat gemaakte parfum – een geur die hij nog nooit had opgemerkt – zijn zintuigen vulde. ‘Het huis, de auto’s, de bankrekeningen – die zijn allemaal eigendom van de Sterling Holding Corporation. Een bedrijf dat ik drie jaar voordat ik jou ontmoette heb opgericht. We hebben een ijzersterk huwelijkscontract, vermomd als een clausule ter bescherming van de bedrijfsactiva. Jij hebt het op onze trouwdag ondertekend omdat je te arrogant was om de kleine lettertjes te lezen.’
Ik deed een stap achteruit en nam het volledige beeld van zijn totale verslagenheid in me op.
“Je verlaat dit huwelijk, en dit gebouw, met precies het pak dat je nu draagt, Arthur. En geen cent meer.”
Ik knikte kortaf naar de bewakers. « Breng het afval naar buiten. »
‘Diana! DIANA! NEE!’ schreeuwde Arthur, een geluid van pure, onvervalste pijn, terwijl de bewakers hem naar de uitgang sleepten.
Hij schreeuwde mijn naam keer op keer, zijn stem brak en galmde door de grote hal, totdat de bewakers hem door de drempel sleepten. De zware mahoniehouten dubbele deuren sloegen met een enorme dreun achter hem dicht.
De stilte die volgde was oorverdovend. De giftige entiteit was verwijderd.
Ik draaide me om naar de balzaal. De driehonderd directieleden stonden er verbijsterd en vol ontzag. Ik keek naar de oude CEO, die me een lichte, goedkeurende knik gaf.
Ik bood de aanwezigen een warme, charismatische en volstrekt professionele glimlach aan.
‘Nu de onaangename administratieve rompslomp achter de rug is,’ kondigde ik opgewekt aan, ‘denk ik dat we een zeer succesvol kwartaal te vieren hebben. Maestro, alstublieft.’
Ik gebaarde naar het strijkkwartet. De muzikanten haastten zich om hun strijkstokken op te rapen en een levendig, opbeurend stuk van Mozart vulde onmiddellijk de zaal. Obers stormden terug de zaal in met verse dienbladen champagne. De directieleden, die de machtsverschuiving beseften, drongen naar voren en hieven hun glazen om op mij te proosten, wanhopig om de gunst te winnen van de ware Koningin van het imperium.
Het feest ging door, grootser en levendiger dan ooit. Maar de ware smaak van mijn wraak zat niet in de champagne die ik die avond dronk.
Het lag de volgende ochtend op me te wachten.
