Een begrafenis die meer dan alleen verdriet bracht.
De dag van de begrafenis van mijn man Harold was al de moeilijkste dag van mijn leven.
We waren 62 jaar getrouwd; we ontmoetten elkaar toen ik nog maar 18 was en trouwden binnen een jaar. Na verloop van tijd raakten onze levens zo met elkaar verweven dat hem verliezen voelde alsof ik de helft van mezelf verloor.
Het voelde onmogelijk om zonder hem in die kerk te staan.
Mijn zoons stonden tijdens de dienst naast me en steunden me terwijl vrienden en familieleden afscheid kwamen nemen.
En net toen de mensen begonnen te vertrekken, gebeurde er iets onverwachts.
