‘Natuurlijk wel.’ Ik pakte mijn telefoon en opende de video van de derde avond. ‘Je begrijpt het volkomen.’
Het kleurde uit zijn gezicht toen hij zichzelf Betty zag kussen onder haar verandaverlichting. Toen het afgelopen was, liet ik hem de beelden van de vierde nacht zien. En daarna van de vijfde.
‘Hoe lang nog?’ Zijn stem klonk gebroken.
‘Hoe lang wat? Hoe lang heb je al tegen me gelogen? Hoe lang heb je al stiekem dingen voor me gedaan? Hoe lang wist ik dit al?’ Ik legde de telefoon neer. ‘Kies maar een vraag, Dave. Ik heb tijd genoeg.’
Hij reikte naar mijn hand, maar ik trok hem weg.
“Lucy, alsjeblieft. Laat me het uitleggen.”
‘Wat moet ik uitleggen? Dat 22 jaar niet genoeg was? Dat onze kinderen niet genoeg waren? Dat ik niet genoeg was?’ Mijn stem brak, maar ik zette door. ‘Nee, dank je. Ik heb genoeg uitleg gehoord voor een heel leven.’
De advocaat zei dat ik een waterdichte zaak had – gemeenschap van goederen in een staat, duidelijk bewijs van overspel en geen huwelijkscontract. Het huis zou van mij zijn, samen met de helft van al mijn bezittingen. Dave kon zijn leugens en zijn nachtelijke vuilnisophalingen wel houden.
