Mijn man, met wie ik al 20 jaar getrouwd ben, loog over het feit dat hij elke dinsdag laat moest werken – dus op Valentijnsdag heb ik mijn wraak genomen door hem zijn ochtendkoffie te serveren.
***
De daaropvolgende dinsdag volgde ik hem op afstand.
Hij vertrok om 6:45 uur. Ik wachtte drie minuten en pakte toen mijn sleutels. Mijn hart bonkte zo hard dat ik dacht dat het door de voorruit zou galmen.
Hij reed niet naar zijn kantoor.
« Alles in orde? »
Sean reed dwars door de stad naar een oudere wijk vol vervallen bakstenen gebouwen en flikkerende straatlantaarns. Hij parkeerde naast een bouwvallig pand met geblindeerde ramen en zonder zichtbaar uithangbord.
Hij keek nog even rond voordat hij naar binnen ging.
Ik parkeerde verderop in de straat en wachtte twee uur.
Elke minuut kostte me iets: trots, vertrouwen en twintig jaar aan herinneringen.
Ik stond te trillen en fantaseerde over van alles.
Hij keek nog even rond voordat hij naar binnen ging.
Toen hij eindelijk tevoorschijn kwam, plakte zijn shirt aan zijn rug. Zijn haar zag er vochtig uit en hij leek rood aan te lopen.
Dat beeld heeft zich in mijn geheugen gegrift.
Ik ging naar huis en hield mezelf bezig.
Toen taken me niet meer konden afleiden, besloot ik iets te doen, maar ik zou hem nog niet confronteren.
Nadat ik een plan had bedacht, besloot ik dat Valentijnsdag het perfecte moment zou zijn om hem een lesje te leren dat hij nooit zou vergeten.
Dat beeld heeft zich in mijn geheugen gegrift.
Ik belde onze beste vrienden, Mark en Denise, en Ray en Tina.
« Ontbijt om 8 uur ‘s ochtends op Valentijnsdag, » zei ik opgewekt tegen Denise. « Ik heb een speciale mededeling. »
« Ooooh, » zong Denise. « Gelukkige huwelijksgeloften vernieuwen? »
« Zoiets, » antwoordde ik.
Vervolgens heb ik een uitnodiging ontworpen op mijn laptop.
Op de voorkant schreef ik: « Kom erbij voor een Valentijnsdag-aankondiging van Claire. »
Aan de achterkant heb ik met de hand nog een regel toegevoegd.
