Het gewicht dat ik was kwijtgeraakt was niet alleen fysiek. Het was ook emotioneel. Mentaal. Relationeel.

Loslaten van Mark voelde als het afwerpen van een last waarvan ik me niet realiseerde dat ik die jarenlang met me meedroeg.
Die avond kookte ik een maaltijd die hij altijd bekritiseerde. Ik schonk mezelf een glas wijn in en genoot van elke hap – niet uit schuldgevoel of berekening, maar puur van het genieten.
Later wandelde ik onder een oranje getinte hemel, elke stap bracht me verder naar een leven dat ik op mijn eigen voorwaarden aan het opbouwen was.

Voordat ik naar bed ging, opende ik mijn dagboek en schreef ik één zin:
« Ik ben trots op mezelf. »
Het ging me niet om wraak of om iets te bewijzen.
Het ging erom mijn eigen kracht terug te nemen.
En als je dit leest – misschien in de VS, scrollend voor het slapengaan of tussen slokjes ochtendkoffie door – onthoud dan dit:
voor jezelf kiezen kan doodeng zijn.
Maar soms verandert het alles.