De sfeer sloeg onmiddellijk om. Daniels gezicht werd bleek. Vanessa’s glimlach verdween. Mijn handen trilden, maar ik zette het dienblad voorzichtig neer.
Ik stapte naar voren.
Elke stap klonk luider dan de vorige. Gezichten vervaagden tot één geheel, maar ik voelde elke blik. Daniel hield me niet tegen. Die stilte vertelde me alles.
Richard begroette me met kalme hartelijkheid. « Velen hier kennen Daniel als een veelbelovende topmanager, » zei hij in de microfoon. « Wat ze misschien niet weten, is wie er al lang voor vanavond achter hem stond. »
Een geroezemoes ging door de menigte.
« Jarenlang, » vervolgde hij, « organiseerde Emily diners met cliënten, nam ze tot diep in de nacht contracten door en legde ze contacten die Daniels carrière mede vormgaven – in stilte, zonder titels of erkenning. »
Daniel slikte moeilijk. Vanessa verplaatste zich in haar stoel.
Richard draaide zich om naar de hoofdtafel. « Verschillende van de sterkste partnerschappen van ons bedrijf bestaan omdat Emily dingen opmerkte die anderen over het hoofd zagen. »
Vervolgens voegde hij eraan toe: « Inclusief een ethisch rapport dat drie maanden geleden op mijn kantoor is binnengekomen. »
De kamer werd muisstil.
Daniel probeerde hem te onderbreken. « Richard, dit is echt niet— »
Richard stak zijn hand op. « Dit is precies het juiste moment. »
Hij keek me aan. ‘Emily kwam niet naar me toe om wraak te nemen of een beloning te krijgen. Ze stelde maar één vraag: zou de waarheid ertoe doen?’
Mijn borst trok samen. Ik herinnerde me dat gesprek. De slapeloze nachten die eraan voorafgingen.
‘Dat klopt,’ zei Richard kort en bondig.
Hij keek de zaal in. « Het bestuur heeft Daniels gedrag beoordeeld, zowel professioneel als persoonlijk. Leiderschap vereist integriteit. »
Vanessa greep instinctief naar de halsketting.
« De promotie die vanavond gevierd wordt, » zei Richard kalm, « gaat niet door. »
Er klonk een golf van geschokte kreten door de balzaal. Daniel staarde verbijsterd voor zich uit.
“En,” vervolgde Richard, “de ketting die Vanessa draagt, is van Emily. Het bedrijfsbeleid is duidelijk met betrekking tot misleiding.”
Iedereen keek naar haar.
‘Alstublieft,’ zei Richard kalm, ‘geef het terug.’
Haar gezicht gloeide toen ze met trillende vingers de ketting losmaakte. De diamanten weerkaatsten het licht toen ze hem in mijn hand legde.
Ik nam het aan – niet met woede, niet met triomf – maar met zekerheid.
Er ontstond gefluister om ons heen.
Richard boog zich naar me toe. « Emily, je hoeft hier niemand meer te bedienen. »
Voor het eerst die avond liet ik mijn glimlach los.
