Ik herinnerde me het ziekenhuisjasje dat aan mijn bloedende benen plakte.
Ik herinnerde me het geluid van het raam dat omhoog ging.
Ik herinnerde me de man die wegreed.
Ik herinnerde me de kou.
Ik stond op en liep naar de prullenbak. Ik gooide de brief erin.
« Mama? »
Ik draaide me om. Daar stond Emma, met een plastic tiara op haar hoofd en een grijns vol paarse glazuur. Ze is nu vier. Ze is stoer, lief en betrouwbaar.
« Ja schatje? »
“Oma Margaret is er! Ze heeft cadeautjes meegebracht!”
Ik glimlachte. « Ik kom eraan. »
Ik liep de woonkamer binnen. Daniel lachte en hield Emma tegen het plafond. Margaret en Robert klapten in hun handen. Ons gekozen gezin vulde de kamer met een warmte die door geen enkele regenbui kon worden weggespoeld.
Ik keek ze aan en besefte de waarheid.
Ik ben die nacht mijn familie niet kwijtgeraakt in de storm. Ik ben aan hen ontsnapt.
De regen heeft me niet verdronken. Hij heeft me gedoopt.
Ik heb twaalf mijl door de hel gelopen zodat mijn dochter nooit een stap hoefde te zetten met de vraag of ze wel geliefd was.
En dat? Dat is elke druppel bloed waard.
