‘Ga,’ drong ik aan, hoewel de paniek in mijn borst opwelde. ‘We hebben dat verzekeringsgeld nodig. Mijn ouders hebben toegezegd me op te halen. Dat hebben ze beloofd.’
Dat hadden ze beloofd. Het was de enige concessie die ze hadden gedaan.
Daniel kuste me, kuste Emma op haar voorhoofd en beloofde ons thuis te ontmoeten. Hij had de autostoelbasis al geïnstalleerd, de koelkast gevuld en het appartement klaargemaakt.
‘Ik hou van je,’ zei hij. En toen vertrok hij om voor ons levensonderhoud te vechten.
Het lossen duurde erg lang. Tegen de tijd dat ik naar de ophaalplaats werd gereden, had de lucht de kleur van een gekneusde pruim gekregen. De lucht rook naar ozon en naderende regen.
Ik wachtte.
Er ging een uur voorbij. Toen nog een.
Ik belde mijn moeder. Geen antwoord. Ik belde mijn vader. Voicemail. Ik stuurde Natalie een berichtje. Stilte.
De verpleegkundigen werden ongeduldig door de wisseling van de dienst. Een vriendelijke, oudere verpleegkundige bood aan om een maatschappelijk werker of een taxi te bellen. Ik keek in mijn portemonnee. Twintig dollar. Mijn appartement lag twaalf mijl verderop, diep in de landelijke buitenwijken. Een taxi zou drie keer zoveel kosten.
Eindelijk gaf mijn moeder antwoord.
Ik hoorde het geklingel van kristallen glazen. Gelach. Jazzmuziek.
‘Mam?’ Ik probeerde de wanhoop uit mijn stem te houden. ‘Ik heb twee uur gewacht. Je zei dat je zou komen.’
‘Oh,’ mompelde ze een beetje. ‘We zijn even bijgepraat. Craigs ouders hebben een cadeaumand voor Natalies baby meegebracht. We vieren feest.’
‘Viering?’ snauwde ik, mijn hormonen gierden door mijn lijf. ‘Mam, ik ben net bevallen. Ik bloed. Ik zit op de stoeprand met een pasgeboren baby.’
‘Doe niet zo dramatisch,’ zuchtte ze.
Toen hoorde ik de stem van mijn vader, ruw en geïrriteerd. « In godsnaam, Ruth, ga haar halen, zodat ze ophoudt met zeuren. »
Hoop, dat verraderlijke iets, flikkerde even op.
Ze arriveerden drie kwartier later in de smetteloze, zwarte Cadillac Escalade van mijn vader. Het was net begonnen te regenen – een koude, prikkende motregen.
Ik worstelde me uit de rolstoel, Emma stevig vastgeklemd in haar draagzak. Elke beweging veroorzaakte een pijnscheut door mijn hechtingen. Ik strompelde naar de auto.
Het raam ging naar beneden. Mijn moeder keek me aan, en toen naar Emma. Er klonk geen gekoer. Geen « laat me mijn kleindochter eens zien. » Alleen een vlakke, koude blik.
‘Stap maar in,’ zei ze. ‘Maar we brengen je niet naar huis.’
Ik stond als aan de grond genageld, mijn hand op de deurklink. « Wat? »
‘Het feest is nog niet voorbij,’ zei ze, terwijl ze in de spiegel van het zonnescherm keek. ‘We gaan terug naar Natalie. Vanaf daar kun je zelf wel je weg naar huis vinden.’
‘Mam,’ smeekte ik, terwijl de regen mijn dunne ziekenhuisjurk doorweekte. ‘Alsjeblieft. Het is twintig kilometer naar mijn appartement. Ik kan niet… Ik heb gewoon een lift naar huis nodig.’
‘Daar had je over na moeten denken voordat je met een blut klusjesman trouwde,’ zei Natalie vrolijk vanaf de achterbank. Ze zwaaide met haar perfect gemanicuurde hand. ‘Tot ziens.’
‘Papa?’ Ik keek hem aan.
Hij keek me niet aan. « Misschien word je wel wat harder door tegenslag. Spoel die nutteloosheid van je af. »
‘Alsjeblieft,’ snikte ik, terwijl ik Emma met mijn lichaam beschermde. ‘Neem de baby mee. Neem in ieder geval de baby mee.’
Mijn moeder keek me nog een laatste keer aan.
“Daar had ik over na moeten denken voordat ik zwanger werd.”
Het raam ging omhoog.
Mijn spiegelbeeld staarde me aan: nat haar, donkere kringen, pure angst. De Escalade schakelde naar de vooruitversnelling. De banden spinden in een plas, waardoor modderig, olieachtig water over mijn benen en Emma’s dekentje spatte.
Ze reden weg.
Ik zag de achterlichten in de duisternis verdwijnen. Ik was alleen. De batterij van mijn telefoon was leeg. Daniel was onbereikbaar in een uitgebrande loods. Ik had een pasgeboren baby, een bloedend lichaam en twaalf mijl landweg tussen mij en de veiligheid.
De storm boven ons brak los en de hemel stortte neer.
De eerste kilometer werd gedreven door adrenaline en ongeloof.
Ze hebben me toch niet zomaar achtergelaten, dacht ik, terwijl mijn laarzen op de berm ploeterden. Dit is een misverstand. Ze zullen wel omkeren.
Dat hebben ze niet gedaan.
De regen werd heviger, van een motregen veranderde het in een stortbui. Het was een ijskoude oktoberbui die als messen door mijn kleren sneed. Ik ritste mijn jas open en stopte Emma erin, tegen mijn borst, huid op huid. Ik boog me over haar heen als een waterspuwer, mijn ruggengraat krommend tot een baldakijn van botten en vlees.
Eerst huilde ze, een dun, jammerend geluid dat mijn hart brak. Toen, angstaanjagend genoeg, hield ze op. Ze sliep, in slaap gesust door het ritme van mijn stappen en de warmte van mijn lichaam. Ik controleerde haar ademhaling elke dertig seconden, doodsbang dat de kou haar de adem benam.
Mijn lichaam schreeuwde het uit.
Ik was achtenveertig uur geleden bevallen. Ik had flinke scheuren. Elke stap voelde alsof ik opnieuw werd opengereten. Ik voelde het warme, kleverige bloed door het dikke kraamverband heen sijpelen, vervolgens door mijn ondergoed en daarna door mijn spijkerbroek.
Drie mijl. Ik passeerde een benzinestation. De lichten waren warm en uitnodigend. Ik aarzelde. Iemand bellen? Wie? Daniels telefoon werkte niet. Politie? En wat zeggen? Dat mijn rijke ouders me in de steek hebben gelaten? De schaamte was als een zware last. Ik liep verder.
Auto’s reden me voorbij.
Tientallen ervan. Hun koplampen schenen over me heen – een verwaarloosde vrouw die een brok in haar keel klemde – en ze weken even uit om me te ontwijken, om vervolgens weer gas te geven. Ik was een spook. Een verdwaalde figuur langs de weg.
Een auto remde af. Een man draaide het raam naar beneden.
‘Hulp nodig?’ riep hij boven het gedonder uit.
‘Ja!’ Ik strompelde naar hem toe. ‘Alstublieft, ik heb een baby!’
Het licht sprong op groen. Een auto achter hem toeterde. Hij keek in zijn achteruitkijkspiegel, paniek in zijn ogen, en schreeuwde: « Wacht bij de volgende afslag! »
Hij reed ervandoor. Hij is nooit meer teruggekomen.
Mijl zes. Mijn benen waren gevoelloos. De kou was tot in mijn botten doorgedrongen. Ik hallucineerde lichtjes – ik zag achterlichten die er niet waren, ik hoorde Daniels stem in de wind.
Ik stopte bij een bushokje om Emma te voeden. Mijn handen waren zo bevroren dat ik de rits niet goed dicht kreeg. Ik zat op de metalen bank, hevig rillend, en probeerde haar kleine hoofdje tegen de wind te beschermen. Ze hapte toe, warm en levend. Die verbinding – haar mond op de mijne, die leven uit mijn uitgeputte lichaam zoog – was het enige wat me nog met beide benen op de grond hield.
Ik ga hier dood, dacht ik met een vreemde kalmte. Maar zij niet. Ik zal haar in alles wat ik heb wikkelen. Iemand zal haar vinden.
Ik stond op. Mijn knieën knikten. Ik dwong ze recht te staan.
‘We gaan naar huis, Emma,’ fluisterde ik in de storm. ‘Papa wacht.’
Mijl acht. Ik liet een bloedspoor achter me. Ik wist dat ik naar het ziekenhuis moest. De ironie was wrang.
Kilometer tien. Ik stortte in elkaar op een grasveld. Ik kon het niet meer. Mijn lichaam had het gewoon opgegeven. Ik lag op het natte gras, de regen kletterde op mijn gezicht, en ik kronkelde me om Emma heen als een stervend dier.
Dan, licht.
Geen hemels licht. Halogeen grootlicht.
Een auto reed de oprit op waar ik net was ingestort. Een deur ging open.
“Oh mijn god!”
