Hij gaf me het scherm.
“Ik kan niet de enige blijven die je belt voor elk probleem. Ik moet me op mijn huwelijk concentreren. Ik hoop dat je dat begrijpt.”
Het was niet dramatisch. Het was niet wreed.
Maar het was vastberaden.
Hij keek me daarna aan, niet boos, maar gewoon bewust.
‘Ik besefte niet hoe het voelde,’ gaf hij toe. ‘Pas toen ik me voorstelde dat jij hetzelfde deed.’
Ik knikte.
‘Ik wilde je geen pijn doen,’ zei ik. ‘Ik wilde alleen dat je het zag.’
Hij was niet tevreden over de manier waarop ik mijn punt had gemaakt. En ik was niet blij dat het zoveel moeite had gekost om het duidelijk te maken.
Maar hij begreep het.
Soms worden grenzen niet aangeleerd door middel van lezingen of discussies.
Soms leer je ze pas op het moment dat je zelf ervaart hoe het is om aan de andere kant van die situatie te staan.
