De stilte die volgde, was anders dan bij onze gebruikelijke meningsverschillen. Het was geen defensieve reactie. Het was geen afwijzende reactie.

Het was een moment van bezinning.

Voor het eerst zag ik het op zijn gezicht aflezen: het ongemak, de onzekerheid, de onrust die ik al maanden in stilte met me meedroeg.

Hij maakte die avond geen ruzie. Hij beschuldigde me van niets.

Hij zweeg gewoon.

De volgende ochtend kwam hij naar me toe met zijn telefoon in zijn hand.

‘Ik heb Sarah een bericht gestuurd,’ zei hij.

Ik wachtte.