Robert had me geen geheim verteld.
Hij had me mijn droom teruggegeven.
Nu bezoek ik de studio twee keer per week.
Soms speel ik zelf. Soms luister ik naar zijn opnames.
Mijn dochter is een keer met me mee geweest. Ik heb toen een spelletje voor haar gespeeld.
Mijn vingers struikelden. Het tempo schommelde. Maar het was gevuld met liefde.
Ze huilde.
Vorige week heb ik mijn eerste stuk in 60 jaar opgenomen.
Ik heb het als volgt gelabeld:
“Voor Robert.”
En hij plaatste het naast al zijn andere spullen.
Hij heeft me 63 jaar lang bloemen gegeven.
En vanuit het hiernamaals gaf hij me de droom terug die ik was vergeten.
