Het was prachtig en complex.
Maar het stopte halverwege de tweede pagina.
De tijd was op.
Ik ging achter de piano zitten.
Mijn vingers zweefden boven de toetsen.
Aanvankelijk herinnerden ze het zich niet.
En toen, langzaam maar zeker, deden ze dat.
Ik speelde de melodie die hij had geschreven. Teder. Liefdevol. Vol verlangen.
Toen ik op het punt aankwam waar de muziek ophield, bleef ik staan.
Toen ben ik verder blijven spelen.
Ik heb de melodie afgemaakt. Harmonieën toegevoegd. Het geheel afgemaakt.
Het kostte me meer dan een uur.
Toen ik de laatste noot aansloeg, bleef ik lange tijd stilzitten.
Achter de lessenaar lag een kleine envelop.
Binnenin zat een briefje:
“Mijn lieve Daisy,
Ik wilde je iets geven wat je niet kon weigeren of waarover je niet kon discussiëren. Iets dat speciaal voor jou was.
Deze piano is nu van jou. Deze studio is van jou. Speel nog eens, mijn liefste.
En weet dat, ook al ben ik er niet meer, ik er nog steeds ben. In elke noot. In elk akkoord. In elk lied.
Ik hield van je vanaf het moment dat ik je zag in die universiteitsbibliotheek met je bladmuziek onder je arm. Ik hield van je toen je 20 was en toen je 80 was. Ik zal voor altijd van je houden.
Altijd de jouwe, Robert.”
Ik vouwde de brief op en stopte hem in mijn zak.
