De eerste vermelding dateert van 25 jaar geleden:
“Vandaag had Daisy het over haar oude piano. Ze zei: ‘Ik droomde er vroeger van om pianiste te worden. Om in concertzalen te spelen. Maar het leven had andere plannen.’ Ze lachte erom, maar ik zag de droefheid in haar ogen.”
Ik herinnerde me dat gesprek.
De volgende vermelding:
“Ik heb besloten om piano te leren spelen. Ik wil haar de droom teruggeven die ze voor ons gezin heeft opgegeven.”
Hij schreef over zijn lessen:
“Ik heb me vandaag ingeschreven voor pianolessen. De docent is half zo oud als ik. Ze keek me nogal sceptisch aan toen ik haar vertelde dat ik een complete beginner ben.”
Over zijn worstelingen:
“Vandaag probeerde ik een simpele toonladder te spelen en mijn vingers voelden alsof ze van iemand anders waren. Dit is moeilijker dan ik dacht.”
“Ik ben hier al zes maanden mee bezig en ik kan nog steeds geen simpele melodie foutloos spelen. Misschien ben ik te oud om het te leren.”
Over zijn vastberadenheid:
“Ik geef niet op. Daisy heeft me nooit opgegeven. Ik geef dit ook niet op.”
Over zijn vooruitgang:
“Vandaag heb ik ‘Clair de Lune’ helemaal doorgespeeld. Het was niet perfect, maar wel herkenbaar. Ik heb het voor haar opgenomen.”
Tegen het einde werden de inzichten korter.
“De dokter zegt dat mijn hart het begeeft. Ik heb niet veel tijd meer. Maar ik moet nog één stuk afmaken.”
“Daisy vroeg me gisteren waarom ik zo vaak weg ben geweest. Ik vertelde haar dat ik oude vrienden bezocht. Ik vond het vreselijk om tegen haar te liegen. Maar ik kan het haar nog niet vertellen. Niet voordat het voorbij is.”
“Mijn handen trillen nu als ik speel. Maar ik blijf oefenen. Voor haar.”
“Dit wordt mijn laatste compositie. Ik schrijf hem zelf. Voor haar. Ik wil dat hij perfect is. Ze verdient perfectie.”
De laatste inzending:
“Ik heb geen tijd meer. Het spijt me, mijn liefste. Ik kon het niet afmaken.”
Op de lessenaar lag een handgeschreven stuk met de titel:
“Voor mijn madeliefje.”
