Was er iemand anders geweest? Een geheim leven waar ik nooit iets van heb geweten?
Alleen al de gedachte maakte me misselijk.
Ik belde een taxi. De chauffeur was jong en praatgraag. Hij probeerde een gesprek over het weer aan te knopen. Ik kon hem niet verstaan door het gerommel in mijn hoofd.
We reden bijna een uur lang. De buurten veranderden. Het werd rustiger. De gebouwen ouder.
Uiteindelijk stopten we voor een bakstenen gebouw met een groene deur.
“Dit is het, mevrouw.”
Ik betaalde de chauffeur en bleef een lange tijd op de stoep staan, starend naar die deur. Een deel van mij wilde zich omdraaien.
Maar ik moest het weten.
Ik deed de deur open en stapte naar binnen.
Het eerste wat me opviel was de geur.
Gepolijst hout. Oud papier. Iets vertrouwds.
Toen herkende ik het.
Bladmuziek. Houtpoetsmiddel. De geur van een muziekkamer.
Ik deed het licht aan.
Midden in de kamer stond een staande piano. Donker hout. Gepolijst. Prachtig.
De muren waren bekleed met planken vol bladmuziek, opnames en boeken over muziektheorie.
Op de pianokruk lag een keurig opgestapelde stapel bladmuziek.
Ik heb een van de stukken opgepakt.
‘Clair de Lune’ van Debussy.
Mijn favoriet.
Dat had ik Robert al eens verteld, tientallen jaren geleden, toen ik nog speelde.
Op de lessenaar lag nog een stuk: « Maanlichtsonate ».
Nog een favoriet.
Op een klein tafeltje in de hoek lagen opnames met labels.
“Voor Daisy – december 2018.”
“Voor Daisy – maart 2020.”
Tientallen ervan, die al jaren teruggaan.
Op dezelfde tafel lagen medische rapporten van zes maanden voor Roberts dood.
“Diagnose: ernstige hartaandoening.
Prognose: beperkte levensverwachting.”
Robert wist het.
Naast hen lag een contract waarin een verzorger de opdracht kreeg om de bloemen en de envelop op de eerste Valentijnsdag na zijn overlijden te bezorgen.
Hij had dit gepland.
Naast het contract lag een dagboek.
