De bloemen stonden niet alleen symbool voor romantiek. Ze waren het bewijs dat Robert altijd terugkwam.
Door ruzies over geld. Door slapeloze nachten met zieke kinderen. Door het jaar waarin mijn moeder stierf en ik wekenlang mijn bed niet uit kon komen.
Hij kwam altijd terug met bloemen.
Robert is in de herfst overleden. Aan een hartaanval. De dokter zei dat hij niet heeft geleden.
Maar dat heb ik wel gedaan.
Het huis voelde te stil zonder hem. Zijn pantoffels stonden nog steeds naast het bed. Zijn koffiemok hing nog steeds aan de haak in de keuken.
Elke ochtend zette ik uit gewoonte twee kopjes thee klaar – en dan bedacht ik me dat hij er niet was om de zijne op te drinken.
Ik praatte elke dag tegen zijn foto.
“Goedemorgen, schat. Ik mis je.”
Soms vertelde ik hem over mijn dag. Over wat onze kleinkinderen aan het doen waren. Over het lek in de gootsteen dat ik niet kon repareren.
Valentijnsdag was aangebroken – de eerste in 63 jaar zonder Robert.
Ik werd wakker en bleef een tijdje in bed liggen, starend naar het plafond.
Uiteindelijk stond ik op, zette thee en ging aan de keukentafel zitten, starend naar de lege stoel tegenover me. Zijn stoel.
Ik luisterde naar het tikken van de klok. Naar het gekraak van het huis. Ik voelde de last van zijn afwezigheid op me drukken.
Toen klonk er een harde klop op de deur.
Ik verwachtte niemand.
Toen ik de deur opendeed, was er niemand. Alleen een bos rozen op de deurmat. En een envelop.
Mijn handen trilden toen ik ze oppakte.
De rozen waren vers en prachtig, verpakt in bruin papier en vastgebonden met touw – precies zoals de rozen die Robert me in 1962 gaf.
Ik bracht ze naar binnen en zette ze op tafel.
Hoe was dit mogelijk?
Ik opende de envelop. Er zat een brief in Roberts handschrift in. En een sleutel.
Ik ging zitten en begon te lezen:
“Mijn liefste, als je dit leest, betekent het dat ik niet langer aan je zijde ben.”
Ik moest even stoppen om op adem te komen.
