Dit was geen voorbereiding meer. Dit was actie.
‘Weet je zeker dat dit nodig is?’ Haar stem trilde.
‘Mevrouw Mitchell,’ zei David vastberaden maar niet hard, ‘bekijk de feiten objectief. Uw echtgenoot brengt u een product dat potentieel levensbedreigend voor u is. Hij weet van uw allergie. Hij heeft gelogen over waar het gekocht is. Hij heeft een derde partij erbij betrokken – een vrouw met connecties in de branche. Hij heeft een financieel motief. Uw bezittingen. Als u mijn cliënt was in een andere zaak, zou ik zeggen dat dit lijkt op voorbereiding op een misdaad.’
De woorden kwamen aan als een mokerslag.
Voorbereiding op een misdaad.
Vanwege haar dood.
‘Goed,’ zuchtte Eleanor. ‘Hoe laat?’
‘Om twee uur,’ zei David. ‘Op het bureau. Neem alle documenten mee. De bon, medische rapporten, de jurk en de verpakking. En wees voorbereid om alles tot in detail te vertellen.’
Na het gesprek bleef Eleanor roerloos zitten en staarde uit het raam.
Buiten trokken gewone stadsbeelden aan me voorbij: voetgangers, auto’s, duiven.
Het leven ging gewoon door, terwijl haar wereld in stilte instortte.
Haar telefoon trilde.
Een bericht van Nathan: Ik kom vanavond laat thuis. Wacht niet op het avondeten.
Kort. Geen uitleg.
Vroeger had het haar niets uitgemaakt. Nu voelde elk woord beladen.
Om half twee ging Eleanor naar huis om de jurk te halen. Het appartement begroette haar met stilte.
Ze ging de slaapkamer in, opende de kast en pakte de tas van de bovenste plank. De jurk lag erin, nog steeds smaragdgroen en prachtig.
Dodelijk, prachtig.
Eleanor stopte de tas in een grote draagtas, voegde er een map met documenten aan toe en vertrok.
Onderweg naar het station twijfelde ze steeds weer aan zichzelf.
Deed ze wel het juiste? Misschien maakte Nathan gewoon een fout. Hij dacht er niet over na.
Maar toen herinnerde ze zich zijn weigering om Vanessa’s contactgegevens te geven, zijn defensieve houding – en de twijfel verdween.
David stond bij de ingang te wachten.
Het gebouw was typisch grijs, met metalen deuren.
‘Klaar?’ vroeg hij.
‘Nee,’ zei Eleanor eerlijk. ‘Maar laten we gaan.’
Ze werden ontvangen door rechercheur Marcus Reed, een man van ongeveer veertig in uniform. Hij leidde hen naar een kantoor, bood hen zitplaatsen aan en haalde een blanco formulier tevoorschijn.
‘Ik luister,’ zei hij, terwijl hij naar Eleanor keek.
Eleanor begon langzaam te spreken, voorzichtig om geen details te missen: Nathans terugkeer, het cadeau, Clares poging, de reactie. Toen haar eigen allergie, Nathans leugen, de eigenaardigheden van de aankoopdatum.
David vulde de informatie aan wanneer dat nodig was, door documenten op tafel te leggen.
Marcus Reed luisterde en maakte aantekeningen.
Toen Eleanor klaar was, keek hij naar de tas.
‘Begrijpt u wel dat dit ernstige beschuldigingen zijn?’ vroeg hij uiteindelijk. ‘U beweert in feite dat uw man u probeerde te schaden door misbruik te maken van uw allergie.’
‘Ik beweer dat de feiten er verdacht uitzien,’ corrigeerde Eleanor. ‘En ik vraag om een onderzoek.’
‘Welke specifieke schade is er aangericht?’ vroeg Reed.
“Aan zijn zus: een allergische reactie vastgesteld door medisch onderzoek. Aan mij persoonlijk: nog geen reactie, omdat ik de jurk niet heb gedragen. Maar het potentiële risico is duidelijk.”
Reed knikte.
“Goed. We moeten het artikel onderzoeken. We controleren de stof en wat er verder nog in zit. We zullen getuigen ondervragen: uw familielid, de dokter, het winkelpersoneel en uw echtgenoot.”
‘Hij ontkent alles,’ zei Eleanor zachtjes. ‘Hij zegt dat het een ongeluk was.’
‘We zullen het nakijken,’ zei Reed.
Hij nam de tas aan.
“Ik stuur het item naar het laboratorium. Dat kan één tot drie weken duren.”
David overhandigde hem een lijst met vragen die ze hadden voorbereid. Reed bekeek de lijst vluchtig en knikte.
“Vakkundig samengesteld. We zullen het als basis gebruiken.”
Het volgende uur bestond uit papierwerk. Eleanor ondertekende formulieren, beantwoordde vragen en gaf uitleg.
Toen alles klaar was, begeleidde Marcus Reed hen naar de uitgang.
« We nemen deze zaak mee naar ons werk, » zei hij. « Maar wees voorbereid: het kan alle kanten opgaan. Als het onderzoek niets strafbaars aan het licht brengt, wordt de zaak gesloten. Zo niet, dan beginnen de verhoren. »
‘Ik begrijp het,’ zei Eleanor.
Buiten voelde ze een vreemde opluchting.
De eerste stap is gezet.
Nu was ze niet de enige met argwaan.
Het systeem kwam nu in beweging.
David bracht haar naar de auto.
‘Je hebt het fantastisch gedaan,’ zei hij. ‘Hou vol. En nog één ding: ik raad je ten zeerste aan om te voorkomen dat je man transacties kan verrichten met gezamenlijk bezit.’
‘Hoe dan?’ vroeg Eleanor.
« Via de rechter, » zei David. « We kunnen een tijdelijk verbod aanvragen – geen overdrachten totdat de omstandigheden zijn opgehelderd. Dat beschermt uw vermogen tijdens het onderzoek. »
‘Doe het,’ zei Eleanor.
Die avond kwam ze thuis en trof Nathan aan in de woonkamer, zittend op de bank en starend naar zijn telefoon.
Toen ze binnenkwam, keek hij op.
‘Waar was je?’ vroeg hij.
‘Ik had dingen te doen,’ zei Eleanor, terwijl ze haar jas uittrok.
“Welke dingen?”
Zijn toon werd scherper.
“Tot acht uur ‘s avonds.”
“Mijn spullen.”
Nathan stond op en kwam dichterbij. Op zijn gezicht was irritatie te lezen – en ook iets anders.
‘Angst? Ella? Wat is er aan de hand? Je gedraagt je vreemd – je vermijdt me, je praat niet normaal.’
Eleanor keek hem recht in de ogen.
Ooit was ze verliefd geweest op deze man. Elf jaar geleden trouwden ze, droomden ze van kinderen en maakten ze plannen.
Wat ging er mis? Wanneer begon hij haar niet langer als echtgenote te zien, maar als een middel om hem te helpen?
‘Ik was op het politiebureau,’ zei Eleanor kalm. ‘Ik heb aangifte gedaan.’
Nathans gezicht werd bleek.
« Wat? »
“Welk rapport?”
« Een melding over een mogelijke poging tot het toebrengen van schade door middel van de jurk die u mij gaf. »
Nathans stem trilde.
‘Je—meen je dat nou? Je hebt aangifte tegen me gedaan bij de politie?’
‘Ik heb om een onderzoek gevraagd,’ zei Eleanor. ‘Als alles in orde is, zoals u zegt, hoeft u zich nergens zorgen over te maken.’
Nathan streek met zijn hand door zijn haar, draaide zich om en kwam toen abrupt weer terug.
“Je bent helemaal doorgedraaid. Door Clares reactie heb je besloten dat ik je wil vermoorden.”
‘Je hebt gelogen over de aankoop,’ zei Eleanor met een kalme stem. ‘Je hebt Vanessa erbij betrokken, iemand die verstand heeft van stoffen. Je wist van mijn allergie en hebt niets gecontroleerd. Het ziet er allemaal verdacht uit.’
‘Dit lijkt wel paranoia!’ Nathan verhief zijn stem. ‘Ella, kom tot bezinning. Ik ben je man.’
‘Precies daarom ben ik zo bang,’ zei Eleanor zachtjes.
Nathan verstijfde.
Vervolgens draaide hij zich om en liep de slaapkamer in, waarbij hij de deur met een klap achter zich dichtgooide.
Eleanor bleef staan en luisterde hoe hij zich agressief door de kamer bewoog en vloekwoorden mompelde.
Tien minuten later kwam hij naar buiten met een klein tasje in zijn handen.
‘Ik ga weg,’ zei hij. ‘Ik kan hier niet langer blijven.’
« Waar? »
“Naar een vriend. Een hotel. Het maakt me niet uit. Ik moet nadenken.”
Hij vertrok, en het appartement werd muisstil.
Eleanor zat op de bank. Een rilling liep over haar rug – angst, opluchting, uitputting, alles tegelijk.
Ze belde David op.
‘Mevrouw Mitchell?’, antwoordde David. ‘Wat is er gebeurd?’
“Nathan hoorde van het rapport. Hij is vertrokken.”
‘Verwacht,’ zei David na een korte pauze. ‘Dat is zelfs goed. Minder risico voor jou. Maar wees voorzichtig – hij zou kunnen proberen geld op te nemen of iets te verkopen. Ik dien morgen een verzoek in tot bescherming van zijn vermogen.’
« Bedankt. »
‘Hou vol,’ zei David. ‘Je doet alles goed.’
Eleanor hing op en ging op de bank liggen zonder zich uit te kleden.
Ze was alleen in een appartement dat niet langer veilig aanvoelde.
Maar nu had ze bescherming – juridisch, medisch en schriftelijk – en dat gaf haar kracht.
De volgende dag diende David een verzoek in bij de rechtbank om de mogelijkheid van zijn partner om gezamenlijke bezittingen – het appartement en de rekeningen – te verplaatsen, uit voorzorg gedurende het onderzoek, te bevriezen. De rechter zou het verzoek binnen drie dagen in behandeling nemen.
Nathan kwam niet opdagen. Hij belde één keer, sprak droogjes en eiste dat ze een einde maakte aan dit ‘circus’. Eleanor antwoordde dat er geen circus was, maar een rechtmatig onderzoek, en hing op.
Clare kwam ‘s avonds langs. Ze zaten in de keuken, dronken thee en Clare huilde zachtjes.
‘Ik kan niet geloven dat het mijn broer is,’ fluisterde ze. ‘We zijn samen opgegroeid. Hij was een goede jongen.’
‘Mensen veranderen,’ zei Eleanor, terwijl ze haar vasthield. ‘Geld verandert mensen.’
“Als het waar is… als hij het echt wilde…”
Clare kon het niet afmaken.
“Ik zal hem nooit vergeven.”
Vrijdag kwam het antwoord van de rechtbank: het verzoek werd ingewilligd.
Het appartement en de rekeningen werden drie maanden lang geblokkeerd totdat het onderzoek was afgerond. Nathan kon het pand niet verkopen, weggeven of op een andere manier als onderpand gebruiken.
Hij had zijn belangrijkste troefkaart verloren.
Toen Eleanor hem belde om het hem te vertellen, zweeg hij lange tijd en zei toen alleen: « Je zult hier spijt van krijgen. »
‘Is dat een bedreiging?’ vroeg Eleanor.
‘Dat is een feit,’ zei Nathan.
En toen viel de stilte weer terug.
Eleanor keek naar zijn naam op het scherm en voelde iets in haar binnenste verscheuren.
Elf jaar huwelijk – vol hoop en plannen – was uitgemond in een koude oorlog waarin ieder zijn territorium verdedigde.
Maar ze was niet van plan zich gewonnen te geven.
Haar leven stond op het spel.
En geen enkele bedreiging zou haar ertoe kunnen bewegen opzij te stappen.
Het motief – als er al een motief was – was verdwenen op het moment dat ze veranderde wie er baat bij zou hebben als haar iets zou overkomen.
Nu restte alleen nog de uitslag van het laboratoriumonderzoek af te wachten.
De waarheid schuilde, zoals altijd, in de details.
En al snel zouden die details aan het licht komen.
Het onderzoek duurde tweeënhalve week. Gedurende die tijd leefde Eleanor alsof ze op een vulkaan zat: elke dag verwachtte ze een telefoontje, elke nacht werd ze wakker van het geringste geluid.
Nathan keerde nooit meer naar huis terug, maar hij belde regelmatig – soms eiste hij dat ze met het schouwspel zou stoppen, soms probeerde hij het bij te leggen en beloofde hij alles uit te leggen.
Eleanor geloofde er geen woord van.
David pakte alles op. Hij vroeg de camerabeelden van de winkel op van de dag van de aankoop. Hij verkreeg gegevens over de klantenkaart van Vanessa Pierce. Hij achterhaalde informatie over haar werk.
Het beeld werd langzaam scherper, en het was geen fraai gezicht.
Op woensdag, zeventien dagen na het bericht, belde Marcus Reed.
“Mevrouw Mitchell, we hebben de examenuitslagen.”
Zijn stem klonk ernstig.
“Kunt u naar het bureau komen? Bij voorkeur samen met uw advocaat.”
Eleanors hart sloeg over.
“Wat hebben ze gevonden?”
« Het is beter om het persoonlijk te bespreken, » zei Reed. « Is een uurtje voldoende? »
Het uur sleepte zich tergend langzaam voort.
Eleanor belde David en ze spraken af om elkaar op het station te ontmoeten.
In de taxi schoten allerlei scenario’s door haar hoofd. Wat als het onderzoek niets had uitgewezen? Wat als ze het mis had gehad? Wat als ze haar huwelijk door paranoia had verwoest?
Maar toen zij en David het kantoor van Marcus Reed binnenkwamen en zijn gezicht zagen, begreep ze het: dit was ernstig.
‘Ga zitten,’ zei Reed, terwijl hij een dikke map op het bureau legde.
“Het rapport is klaar. Ik zal de belangrijkste conclusies lezen.”
Hij opende de map en begon te lezen met een afstandelijke, professionele toon.
