Want dit is wat ik hierdoor heb geleerd: een partnerschap draait niet om het bijhouden van de score of het bewijzen wie harder werkt. Het gaat er niet om dat de dromen van de één belangrijker zijn dan die van de ander. Het gaat erom te erkennen dat beide partners in een huwelijk recht hebben op de dingen die hen compleet maken.
Ik heb mijn carrière als arts niet opgegeven om moeder te worden. Ik ben beide geworden. En Nick heeft zijn vaderschap niet opgegeven om kostwinner te worden. Ook hij heeft geleerd om beide te zijn.
Onze tweeling verdiende ouders die er niet alleen fysiek, maar ook emotioneel voor hen waren. Niet alleen voor de Instagram-momenten, maar ook voor de voedingen om 2 uur ‘s nachts, de explosieve luiers en de dagen waarop alles onmogelijk lijkt.
Ze verdienden het om te zien dat vrouwen niet hoeven te kiezen tussen carrière en gezin. Dat mannen zorgzaam en aanwezig kunnen zijn. Dat liefde betekent elkaars dromen steunen, en niet van de ander eisen dat hij of zij de zijne opgeeft.
Nee, ik heb mijn baan niet opgezegd. En Nick is ook niet ineens twee keer zoveel gaan verdienen. Maar hij is wel komen opdagen. Echt komen opdagen. En dat maakte het verschil.
Dus dit is wat ik wil zeggen tegen iedereen aan wie de wereld met een strik is beloofd: let goed op wie het lint nog vasthoudt als de problemen beginnen.
