“Ik schrok.”
‘Waarom, Cameron?’ vroeg ik, terwijl ik hem eindelijk aankeek. ‘Dat ik wegging?’
Hij slikte moeilijk, zijn ogen fonkelden in het gedempte keukenlicht.
“Dat besefte ik al. Je had je teruggetrokken uit dit huwelijk.”
“Jij bent als eerste uitgecheckt.”
Hij deinsde terug. Goed zo. Laat het maar even pijn doen.
« Zie je wel hoe ver je van me bent weggeweest, Cam? Je kijkt me recht in de ogen alsof het niets betekent en je liegt door dingen te verzwijgen, en dan verwacht je ook nog dat ik het goedvind omdat je het me ‘uiteindelijk’ wel zou vertellen. »
Ik liet een schorre lach ontsnappen toen de waterkoker kookte.
« Uiteindelijk bouw je geen vertrouwen op, Cameron. Het breekt het juist af. »
Hij streek met zijn hand door zijn haar.
“Ik had niet gedacht dat het zo ernstig was, Sienna. Ik dacht dat het gewoon een fase was.”
‘Een fase?’ Ik knipperde met mijn ogen. ‘Benjamin heeft je auto gesaboteerd omdat hij dacht dat dit het einde van ons gezin was. Dat is geen fase. Dat is een kind dat probeert vast te houden aan wat jij steeds maar weer hebt laten varen.’
Op dat moment stapte Benjamin de keuken binnen, met neergeslagen ogen en gebogen schouders.
‘Ik heb papa verteld wat ik gedaan heb,’ zei hij zachtjes. ‘Hij weet het.’
‘Ik wist niet dat het zo erg was geworden,’ mompelde hij. ‘Dat onze zoon het nodig vond om mijn auto te vernielen om me thuis te houden.’
Hij plofte neer aan tafel, wreef in zijn ogen en pulkte aan de gedroogde kikkererwten die ik eerder aan het schoonmaken was.
« Twee dagen geleden ging het motorcontrolelampje branden, » gaf hij toe. « Ik dacht dat het gewoon aan slechte brandstof lag. Ik heb het genegeerd. »
‘Je hebt de laatste tijd nogal wat genegeerd, hè?’ Ik sloeg mijn armen over elkaar.
Er viel een lange stilte.
‘Ik ben er klaar mee,’ zei hij met gedempte stem. ‘De promotie. De druk. Het imago. Lucy klimt nog steeds omhoog, maar ik wil dat leven niet meer. Niet als het betekent dat ik alles wat echt is kwijtraak.’
Ik bestudeerde hem. Ik keek echt naar de man die voor me zat, niet naar de versie die ik in mijn hoofd had, maar naar de man die eindelijk was gestopt met bewegen.
‘Zou je dat opgeven?’ vroeg ik zachtjes.
‘Ik vind wel een andere weg vooruit,’ zei hij. ‘Een weg die mijn familie niet in de steek laat.’
Dat was drie maanden geleden.
Cameron verliet het bedrijf twee weken later. Geen dramatisch vertrek. Geen grootse aankondiging. Gewoon een stille ontslagname en een belofte aan zichzelf, aan Ben en aan mij… dat hij er klaar mee was om succes af te meten aan hoe ver hij kon klimmen.
