Ik deed alsof ik aan het lezen was toen Jessica zachtjes klopte en binnenkwam met haar schoonmaakspullen. Voor iedereen die toekeek, was ze gewoon de boekenplanken aan het afstoffen. Toen ze sprak, was haar stem nauwelijks hoorbaar.
‘Ik heb gisteravond hun e-mailaccounts bekeken,’ fluisterde ze zonder me aan te kijken, terwijl haar handen behendig over de mahoniehouten planken bewogen. ‘Wat ik aantrof is erger dan we dachten.’
Mijn hart kromp ineen. « Hoe kon het nog erger worden? »
« Ze hebben al een instelling uitgekozen, » zei ze. « Bridgewood Manor, ongeveer twee uur ten noorden van hier. Het is een privé-psychiatrisch ziekenhuis dat gespecialiseerd is in ‘moeilijke gevallen’ – rijke families die willen dat problematische familieleden in stilte verdwijnen. »
Het boek trilde in mijn handen. « Verdwijn. »
“Mevrouw Whitmore, patiënten die onder die omstandigheden in Bridgewood worden opgenomen, verlaten het ziekenhuis zelden. De zorg is minimaal, er is geen toezicht en het personeel wordt goed betaald om de andere kant op te kijken. Conrad heeft al een aanbetaling van vijftigduizend dollar overgemaakt om uw plaatsing te garanderen.”
Vijftigduizend dollar.
Hij had meer geld uitgegeven aan mijn mogelijke gevangenschap dan de meeste mensen in een jaar verdienen – en hij had dat gedaan met geld dat technisch gezien van mij was.
‘Er is meer,’ vervolgde Jessica, haar stem nog zachter wordend. ‘Ik heb correspondentie gevonden met een advocaat over het aanpassen van je testament. Zodra je wilsonbekwaam wordt verklaard, krijgt Conrad een volmacht. Het eerste wat hij van plan is te doen, is je testament wijzigen zodat alles naar hem gaat, met een bepaling voor Bridget.’
Ik legde het boek voorzichtig neer, bang dat ik het doormidden zou breken.
‘En hoe zit het met de opnames die je hebt gemaakt?’ fluisterde ik. ‘Kunnen we hiermee stoppen?’
‘Ja,’ zei ze, ‘maar we moeten ervoor zorgen dat ze zichzelf volledig belasten. Op dit moment hebben we te maken met samenzwering, fraude en poging tot mishandeling van een oudere. Maar ik wil ze op heterdaad betrappen bij medische fraude en omkoping. Wanneer dokter Harrison arriveert, moet u precies doen wat ik zeg.’
“Wat wilt u dat ik doe?”
Jessica schoof aan om de lamp naast mijn stoel af te stoffen en boog zich zo dichtbij dat ze recht in mijn oor kon fluisteren. ‘Als hij je onderzoekt, zul je er precies zo verward en gedesoriënteerd uitzien als ze beweren. Maar je zult ook specifieke dingen zeggen – dingen die bewijzen dat je gemanipuleerd wordt.’
“Wat voor soort dingen?”
“Je gaat het hebben over mensen die er niet zijn, maar je beschrijft ze op een manier die duidelijk maakt dat je verhaal je is ingefluisterd. Je vergeet recente gebeurtenissen, maar herinnert je oude met verdachte helderheid. Het allerbelangrijkste is dat je dokter Harrison vragen stelt die hem dwingen te onthullen dat hij van tevoren over je zaak is ingelicht voordat hij je onderzoekt.”
Het plan was riskant, maar ik zag de logica erachter wel. Als we konden bewijzen dat Dr. Harrison zijn diagnose al van tevoren had vastgesteld, zouden we de hele samenzwering aan het licht kunnen brengen.
“Wat als hij voorzichtiger is dan dat?”
‘Dan hebben we noodplannen.’ Jessica bleef stof afnemen, met een kalme uitdrukking op haar gezicht. ‘Ik heb microcamera’s geïnstalleerd in deze kamer en in de woonkamer waar hij zijn onderzoek zal uitvoeren. Alles wordt opgenomen. En, mevrouw Whitmore—’ Ze stopte even met stof afnemen en keek me kort in de ogen. ‘Ik heb ook contact opgenomen met een echte arts, Dr. Sarah Chen, een neuroloog die me een gunst verschuldigd is. Ze heeft ermee ingestemd om morgen een onafhankelijk onderzoek bij u uit te voeren, ervan uitgaande dat we de geplande ontvoering van vandaag kunnen voorkomen.’
‘Ontvoering?’ Het woord trof me als een fysieke klap.
Dat was het dus: een geplande ontvoering waarbij medische autoriteiten als dekmantel werden gebruikt.
‘Als hun plan slaagt,’ zei Jessica zachtjes, ‘word je gedwongen opgenomen in een instelling waar je misschien nooit meer teruggezien zult worden.’
‘Hoe lang zijn ze dit al aan het plannen?’ vroeg ik.
« Op basis van de e-mails die ik heb gevonden, minstens zes maanden geleden. Het begon toen Conrads bedrijf steeds slechter ging. Bridget benaderde hem met het idee nadat ze haar huis was kwijtgeraakt door gokschulden. Ze zien jou als hun pensioenplan. »
De deur van mijn studeerkamer ging plotseling open, waardoor we allebei verstijfden. Conrad verscheen in de deuropening, met een vriendelijke uitdrukking en een waakzame blik.
‘Is alles in orde hier?’ vroeg hij. ‘Ik dacht dat ik stemmen hoorde.’
‘Ik lees gewoon hardop voor mezelf,’ zei ik, met een geforceerde glimlach. ‘Je weet hoe ik dat soms doe als ik me probeer te concentreren?’
Hij knikte, maar zijn blik bleef op Jessica gericht, die meteen weer was begonnen met stofzuigen, met de geoefende efficiëntie van iemand die de kunst van onzichtbaarheid tot in de perfectie beheerste.
‘Dokter Harrison komt over een paar uur,’ zei Conrad. ‘Waarom rust je niet even uit tot die tijd? Ik wil dat je in topvorm bent voor het onderzoek.’
Op mijn best – dat wil zeggen, op mijn meest verwarde en kwetsbare momenten.
‘Natuurlijk, schat,’ zei ik.
Nadat Conrad was vertrokken, zwegen Jessica en ik enkele minuten, ons beiden pijnlijk bewust van hoe dicht we bij een ontdekking waren geweest. Toen ze eindelijk weer sprak, klonk er een nieuwe urgentie in haar stem.
“Mevrouw Whitmore, er is nog iets anders dat u moet weten over de timing van dit alles.”
« Wat bedoel je? »
“Uw familietrustfonds – het fonds dat uw ouders hebben opgericht – heeft een specifieke bepaling. Als u geestelijk onbekwaam wordt verklaard, blijven de fondsen in het trustfonds, maar kunnen ze worden beheerd door uw wettelijke voogd. Maar als u overlijdt terwijl u nog wel wilsbekwaam bent, gaat alles naar Conrad als uw echtgenoot. Als u overlijdt nadat u onbekwaam bent verklaard, gaat het geld terug naar verre familieleden die uw ouders als reservebegunstigden hebben aangewezen.”
De implicaties maakten me misselijk. « Ze hebben me dus levend nodig, maar voorlopig wel buiten bewustzijn. »
‘Ja,’ zei Jessica. ‘Maar in instellingen zoals Bridgewood gebeuren nu eenmaal ongelukken. Patiënten dwalen weg, vallen, krijgen plotseling medische complicaties. Als je eenmaal bent opgenomen, wordt je levensverwachting bespreekbaar.’
Ik klemde me vast aan de armleuningen van mijn stoel. De realiteit van mijn situatie drong eindelijk met volle kracht tot me door.
Het ging niet alleen om geld of macht. Het ging om mijn overleven.
‘We moeten ze vandaag stoppen,’ zei ik, mijn stem vastberadener dan ik me voelde. ‘Wat er ook voor nodig is.’
‘Dat zullen we doen,’ beloofde Jessica. ‘Maar mevrouw Whitmore, als dit voorbij is – als ze ontmaskerd worden en aangeklaagd – zal uw hele leven veranderen. Bent u bereid alles te verliezen wat u de afgelopen vijfendertig jaar hebt gekend?’
Ik keek rond in mijn studeerkamer naar de boeken die ik had verzameld, de foto’s van wat ik altijd had beschouwd als een gelukkig huwelijk, het comfortabele leven dat ik had opgebouwd op een fundament van leugens. Toen dacht ik aan het alternatief: verdwijnen in een instelling waar ik overgeleverd zou zijn aan mensen die me zagen als niets meer dan een winstgevend probleem om te beheren.
‘Ik ben al alles kwijt,’ zei ik zachtjes. ‘Nu ga ik er alleen nog voor zorgen dat ze boeten voor wat ze hebben gestolen.’
Alsof mijn woorden het geluid ervan opriepen, begon de staande klok in de hal twaalf uur te slaan.
Nog drie uur tot dokter Harrison arriveerde.
