De schending voelde erger dan al het andere – erger dan het geld, erger dan het verraad. Niet alleen het verlies van privacy, maar ook de berekende wreedheid ervan. Ze hadden me als een object bekeken, mijn menselijke momenten gecatalogiseerd om ze als wapens te gebruiken.
‘Maar als je weet hoe je deze dingen moet doen,’ zei ik langzaam, ‘betekent dat dan dat je ze ook weer ongedaan kunt maken?’
‘Ja,’ zei ze. ‘En bovendien, mevrouw Whitmore, kan ik hun eigen systeem tegen hen gebruiken. Ze hebben iemand ingehuurd met de vaardigheden om u te vernietigen, maar diezelfde vaardigheden kunnen u ook redden.’
Voor het eerst sinds deze nachtmerrie begon, flikkerde er een sprankje hoop in mijn borst. « Wat bedoel je? »
Jessica haalde een klein apparaatje uit haar zak – iets dat op een telefoonoplader leek, maar anders aanvoelde toen ze het in mijn handpalm legde.
‘Dit is een opnameapparaat,’ zei ze. ‘Militair, ondetecteerbaar. Terwijl zij jou hebben opgenomen, heb ik hen opgenomen – elk gesprek, elk telefoongesprek, elk moment waarop ze dachten dat ze veilig waren.’
Mijn keel snoerde zich samen. « Je hebt alles opgenomen? »
‘Zes weken lang,’ zei ze. ‘Ik heb Bridget horen bekennen dat ze medische dossiers heeft vervalst. Conrad die bespreekt hoe hij toegang kan krijgen tot je rekeningen. Beiden maken een concreet plan om je in een instelling te laten opnemen. Ik heb telefoongesprekken met de corrupte arts, gesprekken met de vervalser van medische dossiers, zelfs ruzies over hoe ze je erfenis moeten verdelen als ze de controle hebben.’
Het water bleef stromen, een constant wit geluid tegen de achtergrond van een wereld die niet langer stabiel aanvoelde.
‘Waarom heb je me dit niet eerder verteld?’ fluisterde ik.
‘Omdat ik genoeg bewijs nodig had om er absoluut zeker van te zijn dat we ze volledig konden stoppen. Een of twee opnames konden we negeren of wegredeneren. Maar wat ik nu heb—’ Haar ogen verstrakten van vastberadenheid. ‘Wat ik nu heb, zal ze vernietigen.’
Ik staarde naar de vrouw die ik dacht te kennen en besefte dat ze me had beschermd terwijl ik me totaal niet bewust was van het gevaar.
‘Jessica,’ zei ik, ‘ik moet het je vragen… wat is je werkelijke motivatie hierachter? Waarom zoveel riskeren voor iemand die je nauwelijks kent?’
Ze zweeg lange tijd, het geluid van stromend water vulde de ruimte tussen ons. Toen ze eindelijk sprak, klonk er een pijn in haar stem die ik nog nooit eerder had gehoord.
“Vijftien jaar geleden maakte mijn moeder precies hetzelfde mee als wat ze nu voor jou in petto hebben. Mijn stiefvader en zijn dochter lieten haar ontoerekeningsvatbaar verklaren en opnemen in een psychiatrische instelling. Achttien maanden later overleed ze daar – alleen, met het stempel ‘geestesziek’. Ik was jong en begreep het systeem niet goed genoeg om het te voorkomen. Dat schuldgevoel draag ik sindsdien elke dag met me mee.”
De tranen stroomden over mijn wangen en vertroebelden het marmer en de spiegels. « Het spijt me zo. »
« Toen Bridget me benaderde met dit voorstel en hun plan beschreef, was het alsof mijn ergste nachtmerrie zich opnieuw afspeelde, » zei Jessica. « Maar deze keer heb ik de vaardigheden en kennis om terug te vechten. Deze keer kan ik iemand redden. »
‘Wat gebeurt er nu?’ Mijn stem trilde.
Jessica draaide de kranen dicht, en de plotselinge stilte voelde diepgaand aan.
‘Morgen, als dokter Harrison komt, geef je de beste acteerprestatie van je leven,’ zei ze. ‘Je zult precies zo verward en labiel overkomen als ze beweren. En terwijl zij denken dat ze winnen, zetten wij onze eigen val in de hand.’
“Wat voor soort val?”
« Het soort valstrik dat niet alleen Conrad en Bridget aan de kaak stelt, » zei ze, « maar ook de corrupte arts en de vervalser van medische dossiers. Een valstrik die ervoor zorgt dat ze zware strafrechtelijke aanklachten krijgen en jou – of wie dan ook – nooit meer kwaad kunnen doen. »
Toen we de badkamer wilden verlaten, pakte Jessica me zachtjes bij mijn arm. ‘Mevrouw Whitmore, ik wil dat u iets begrijpt. Wat we nu gaan doen, zal alles veranderen. Uw huwelijk, uw familierelaties, waarschijnlijk uw hele leven. Bent u daar klaar voor?’
Ik dacht na over de vijfendertig jaar die ik had besteed aan het vertrouwen in Conrad, de zorgvuldige manier waarop ik had geprobeerd Bridgets goedkeuring te winnen, het rustige leven dat ik had opgebouwd door een steunende echtgenote te zijn voor een man die me zag als niets meer dan een bankrekening met een hartslag.
‘Mijn leven is al veranderd,’ zei ik zachtjes. ‘Nu neem ik de controle erover in eigen handen.’
Terug in mijn slaapkamer namen we allebei onze ingestudeerde rollen weer aan – Vrouwe des huizes en onzichtbare huishoudster – maar ik kon het gevoel niet kwijt dat morgen onthullingen zouden brengen die nog schokkender waren dan de ontdekkingen van vanavond.
Want als Conrad en Bridget bereid waren zo ver te gaan, welke andere geheimen hielden ze dan nog meer verborgen?
En hoe ver ging deze samenzwering eigenlijk?
De volgende ochtend brak aan met een schijnbaar normale gang van zaken. Zonlicht stroomde door de zware gordijnen van onze slaapkamer en wierp vertrouwde patronen over het Perzische tapijt dat al meer dan twintig jaar onze vloer sierde. Ik had nauwelijks geslapen, mijn gedachten tolden door alles wat Jessica me had verteld, maar ik dwong mezelf om mijn gebruikelijke routine te volgen.
Conrad kon niet vermoeden dat er iets veranderd was.
Ik trof hem aan in de ontbijthoek, waar hij de Wall Street Journal las terwijl hij van zijn ochtendkoffie nipte. Hij keek op toen ik binnenkwam, en ik zag iets in zijn blik – een berekenende inschatting, alsof hij mijn gemoedstoestand aan het peilen was.
‘Goedemorgen, lieverd,’ zei hij, met een zorgvuldig neutrale toon. ‘Hoe voel je je?’
‘Een beetje moe,’ antwoordde ik, wat zeker waar was. ‘Ik had vannacht last van mijn maag. Ik denk dat die soep me toch niet goed is bevallen.’
Zijn ogen werden scherper van belangstelling, hoewel hij probeerde dat te verbergen achter bezorgdheid. « Oh, dat is jammer. Misschien moeten we dokter Morrison even naar u laten kijken. »
Dr. Morrison was al vijftien jaar onze huisarts, een vriendelijke man die echt om zijn patiënten gaf – niet de corrupte Dr. Harrison die ze vanmiddag hadden geregeld om me te onderzoeken.
‘Ik weet zeker dat het overgaat,’ zei ik voorzichtig.
Bridget verscheen in de deuropening, al gekleed in een van haar dure zakelijke pakken. Ze logeerde de afgelopen drie weken bij ons, zogenaamd omdat haar huis verbouwd werd. Nu begreep ik de ware reden voor haar lange verblijf: ze moest hier zijn om mijn zogenaamde inzinking met eigen ogen te zien.
‘Heeft dokter Harrison al iets gehoord over vanmiddag?’ vroeg ze aan Conrad, zonder haar stem te verlagen.
De nonchalance waarmee ze mijn medische afspraak besprak zonder mij bij het gesprek te betrekken, sprak boekdelen.
‘Hij is er om drie uur,’ antwoordde Conrad, waarna hij zich met gespeelde bezorgdheid tot mij wendde. ‘Lieverd, ik heb een specialist geregeld om je te onderzoeken. Dr. Harrison wordt van harte aanbevolen voor cognitieve tests.’
De manier waarop hij het over cognitieve assessments had, bezorgde me kippenvel. Ze deden niet eens meer alsof het om mijn lichamelijke gezondheid ging. Dit was het begin van hun plan om me ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren.
‘Is dat echt nodig?’ vroeg ik, met een vleugje verwarring in mijn stem. ‘Ik voel me prima, alleen een beetje ziekjes.’
‘Beter voorkomen dan genezen,’ onderbrak Bridget kalm. ‘Op onze leeftijd kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn met dit soort dingen.’
‘Onze leeftijd.’ Bridget was zevenenvijftig, vier jaar jonger dan ik, maar ze sprak alsof we allebei stokoud en aftakelend waren. In werkelijkheid was ik in uitstekende gezondheid geweest – voordat ik erachter kwam dat mijn naaste familieleden me aan het vergiftigen waren.
Na het ontbijt trok ik me terug in mijn studeerkamer, een kleine kamer naast de hoofdgang die altijd mijn privétoevluchtsoord was geweest. Conrad kwam er zelden, hij deed mijn boeken en correspondentie af als vrouwenzaken die zijn aandacht niet waard waren. Nu vroeg ik me af of die afwijzing strategisch was geweest – een manier om me af te zonderen en me bezig te houden met zaken die zijn controle niet zouden bedreigen.
