Mijn man en ik zijn na 36 jaar gescheiden. Op zijn begrafenis had zijn vader te veel gedronken en zei: ‘Jullie weten niet eens wat hij voor jullie heeft gedaan, hè?’

We waren 35 jaar getrouwd toen ik merkte dat er geld van onze gezamenlijke rekening was verdwenen.

Onze zoon had ons wat geld gestuurd – een gedeeltelijke aflossing van een lening die we hem drie jaar geleden hadden gegeven. Ik logde in om het naar mijn spaarrekening over te maken, zoals altijd.

Het evenwicht bezorgde me bijna een hartaanval.

De storting was er wel, dat klopte. Maar het rekeningsaldo was nog steeds duizenden euro’s lager dan het had moeten zijn.

Ik scrolde naar beneden en zag dat er de afgelopen maanden verschillende overboekingen hadden plaatsgevonden.

Ik merkte dat er geld ontbrak op onze gezamenlijke rekening.

« Dat kan niet kloppen. »

De knoop in mijn maag werd steeds strakker toen ik de cijfers nog eens bekeek.

Er was geen sprake van een vergissing. Duizenden dollars waren verdwenen.

***

Die avond schoof ik mijn laptop naar Troy toe terwijl hij naar het nieuws keek.

« Heb je geld van je betaalrekening overgemaakt? »

Hij keek nauwelijks op van de tv. « Ik betaalde de rekeningen. »

« Hoe veel? »

Er was geen vergissing.

« Een paar duizend. Dat heft elkaar wel op. »

‘Waar?’ Ik draaide het scherm naar hem toe.

« Troy, dit is wel heel veel. Waar gaat dit allemaal heen? »

Hij wreef over zijn voorhoofd, zijn ogen nog steeds gericht op de televisie. « Het gebruikelijke… dingen voor het huis, rekeningen. Ik verplaats wel eens geld, dat weet je. Het komt wel weer terug. »

Ik wilde hem onder druk zetten, maar na hem mijn hele leven gekend te hebben, wist ik dat een discussie op dat moment alleen maar tot een gespannen sfeer zou leiden.

Dus ik wachtte.

Ik wilde hem onder druk zetten.

Een week later begaf de afstandsbediening het midden in een programma dat ik aan het kijken was. Ik ging naar Troys bureau om batterijen te zoeken.

Ik opende de lade en vond een nette stapel hotelbonnetjes onder wat oude post.

Troy reisde wel eens naar Californië, dus ik maakte me geen zorgen totdat ik zag dat het hotel in Massachusetts lag.

Alle bonnen waren van hetzelfde hotel, hetzelfde kamernummer… de data liepen maanden terug.

Ik zat op de rand van het bed en staarde naar hen tot mijn handen gevoelloos werden.

Alle bonnen waren van hetzelfde hotel.

Ik bleef maar proberen logische redenen te bedenken waarom hij naar Massachusetts zou reizen, maar ik kon er maar niet opkomen.

Ik telde ze. Elf bonnetjes. Elf reizen waarover hij had gelogen.