Die ochtend was begonnen zoals elke andere rechtszitting in deze nachtmerrie. Ik was om 5 uur ‘s ochtends wakker geworden, te angstig om te slapen. Ik maakte ontbijt voor Hazel (6) en mijn zoon Timothy (8), hoewel mijn maag zich omdraaide. Ik vlocht Hazels haar met het paarse lint waarvan ze zei dat het haar « moedig » maakte. Timothy droeg zijn pakje, dat van de begrafenis van mijn moeder, en was zo stil dat ik hem nauwelijks aan het praten kreeg.
Roland was in zijn Mercedes aangekomen, gekleed in een pak van 3000 dollar, en zag eruit als de succesvolle projectontwikkelaar in alle opzichten. Hij had getuigen à charge meegenomen, financiële overzichten en zelfs een kinderpsycholoog die hij had betaald om te getuigen dat de kinderen het beter zouden doen in een meer « gestructureerde omgeving »—oftewel: bij hem, niet bij hun rouwende moeder, die parttime werkte in de plaatselijke bibliotheek.
Zes weken lang had hij methodisch aan zijn zaak gewerkt. Foto’s van mij die twee weken na het overlijden van mijn moeder in de supermarkt huilde. Getuigenissen dat ik « afgeleid en emotioneel » leek. Een gemanipuleerd verhaal van onze buurvrouw die beweerde de kinderen te hebben horen huilen. Elk stukje informatie was zorgvuldig samengesteld om een beeld te schetsen van een vrouw die volledig instortte.
En ik had het bijna geloofd. Dat is wat er gebeurt als iemand die je vertrouwt je verdriet tegen je gebruikt. Je begint alles in twijfel te trekken. Misschien was ik niet goed genoeg.
Maar toen stond Hazel op, haar benen zwaaiend, en vertelde de waarheid die ons allemaal zou redden. Het geld, de vriendin, het failliete bedrijf, de maandenlange leugens – alles stond op het punt aan het licht te komen.
