Het boek verscheen een jaar na de scheiding. De opdracht was eenvoudig: Voor mijn drie, die mij tot wie ik ben hebben gemaakt.
Nora was mijn bruidsmeisje op mijn eigen viering van zelfontplooiing. Elise was er ook, en keek toe hoe de pers zich verdrong om een interview te krijgen met de vrouw die een dynastie had ontmanteld met een laptop en een voedingsbeha.
Het grijpen naar mijn leven was geen dramatische transformatie; het waren duizend kleine keuzes op weg naar de waarheid. Ik stopte met me te verontschuldigen voor het innemen van ruimte. Ik stopte met mijn woede als een geheim te behandelen.
Ik heb nog steeds moeilijke nachten. Van die nachten waarin de oude woorden weergalmen: lelijk, vernederd, verwoest . Maar nu beantwoord ik die woorden met nieuwe: moeder, schrijfster, getuige, overlevende .
Mark Vane dacht dat hij me uit het verhaal van mijn eigen leven kon wissen. Hij vergat dat een schrijver altijd het laatste woord heeft.
En mijn woord is vrede .
