Mark belde me die middag. Zijn stem klonk als stroop over een spijkerbed.
‘Anna, lieverd,’ zei hij, waarbij het woord ‘lieverd’ bitter klonk. ‘Ik hoorde dat je je een beetje… overweldigd voelt. Ik stuur een crisisverpleegkundige. En alsjeblieft, in het belang van de kinderen, wees voorzichtig met de ‘creatieve projecten’ waar je bij betrokken bent. Publieke drama’s hebben gevolgen voor de voogdij.’
De dreiging was subtiel, maar onmiskenbaar. Hij probeerde me te manipuleren en me wijs te maken dat mijn kunst het bewijs was van mijn instabiliteit.
‘Ik weet niet wat je bedoelt, Mark,’ zei ik, terwijl ik opzettelijk vermoeid klonk. ‘Ik probeer de baby’s gewoon in slaap te krijgen.’
Ik hing op en schreef meteen het volgende hoofdstuk. Daarin huurt de fictieve CEO een crisismanagementbureau in om verhalen te verspreiden over de ‘postnatale waanideeën’ van zijn vrouw. Lezers verslonden het. Ze wisten niet dat ik Marks daadwerkelijke werkwijze beschreef, dezelfde tactieken die hij op dat moment gebruikte om de raad van bestuur voor te bereiden op onze scheiding.
Maar het echte keerpunt kwam niet door mijn woorden. Het kwam door Chloe .
Ze kwam naar het penthouse terwijl Mark op kantoor was. Van dichtbij zag ze er jonger uit – niet alleen tweeëntwintig, maar tweeëntwintig en zich realiserend dat ze op een monster had gewed.
‘Hij is woedend,’ flapte ze eruit, haar bravoure was als sneeuw voor de zon verdwenen. ‘Hij laat me geheimhoudingsverklaringen tekenen die ik niet begrijp. Hij zei dat je ‘zou bezwijken’ omdat je zonder hem niets voorstelt.’
Ik bood haar een glas water aan. Macht kan beleefd zijn. « En wat heeft hij je beloofd, Chloe? Dat je speciaal was? Of gewoon nuttig voor de lancering? »
Chloe keek naar de drie wiegjes in de babykamer. Ze zag de realiteit van het ‘lawaai’ waar Mark aan wilde ontsnappen. ‘Hij is van plan het boek te gebruiken als bewijs dat je gek bent,’ fluisterde ze. ‘Hij heeft morgen een afspraak met het bestuur om zichzelf neer te zetten als de ‘beschermende vader’ die zijn kinderen moet redden van jouw ‘waanideeën’.’
‘Als je eruit wilt stappen, Chloe,’ zei ik, mijn stem vastberaden als staal, ‘breng je me alle documenten die hij je heeft laten ondertekenen. De onkostennota’s. De advieskosten. De voetafdrukken.’
Drie dagen later kwam ze terug met een USB-stick verstopt in een lippenstiftbuisje. Daarin zaten de bonnetjes voor de fraude waar Elise naar op zoek was geweest: bedrijfsgelden die gebruikt waren om een affaire te financieren, witgewassen via PR-budgetten die eigenlijk bedoeld waren voor de productlancering van Apex Dynamics.
Het lontje was aangestoken. Nu hoefde ik alleen nog maar op de keynote te wachten.
